Marijn fietst

Bedscène

2010-03-08T05:42:00.000-08:00

Tussen de lakens van ons echtelijk bed speelt zich regelmatig het volgende af.

... 21, 22, 23...

Vriend J.: "Heb ik al verteld dat de buren volgend weekend een feest geven?"
- "Nee... Op vrijdag of op zaterdag?"
"Op zaterdag. Ze vieren hun verjaardagen."
- "Aha. Leuk! Ik zal morgen even kijken of ik kan."

... 3, 4, 5, 6...

Vriend J.: "Welke avonden ben jij trouwens thuis deze week?"
- Zucht. "Ehm... maandag niet want dan hebben we uitzending, dinsdag en woensdag wel, donderdag niet en vrijdag weet ik nog niet."
"Prima. Dan ga ik donderdagavond voetbaltrainen."
- "Oké."

... 15, 16, 17...

Vriend J.: "Wanneer is de Ronde van Vlaanderen ook weer?"
- Aarrrghhh! "Op 4 april! En nu even een minuutje je mond houden!"
"Oh. Je bent je hart aan het tellen..."
- "Ja!"

(Wij wielrenners houden iedere dag onze rustpols bij, beste niet-wielrenners. Daarmee kunnen we in de gaten houden of we fit zijn. Als onze rustpols omhoog gaat, is dat vaak een signaal dat we te hard getraind danwel iets onder de leden hebben. In beide gevallen moeten we even rustig aan doen tot onze rustpols weer tot het normale niveau gedaald is.)

Ik ben een atypische wielrenner, heb ik ontdekt. Bij de meeste wielrenners (en andere duursporters) is de ochtendpols zo'n tien slagen lager dan de avondpols. Bij mij is dat precies andersom. Niet iets om je zorgen over te maken, maar toch gek.

Ach. Er zijn zoveel dingen gek aan mij. Dit kan er ook nog wel bij.

Revanche om 't Grote Gat

2010-03-07T08:41:00.001-08:00

Vorig jaar beviel de Ronde om 't Grote Gat me voor geen meter. Nee. Echt voor geen meter.

Dus stond ik vanochtend met gemengde gevoelens aan de start van het trainingskoersje bij Enter. Ook al waren de omstandigheden totaal anders - ik was dit keer omringd door zeven roze ploeggenoten, we reden niet tussen de masters maar met de elitemannen mee en we zouden dit keer geen negen maar negentien rondjes rijden - je neemt toch altijd herinneringen mee.

Slechte herinneringen zijn niet goed voor je moraal. Oh nee.

Tel daarbij op de gaten die deze winter in het stuk weg voor de finish gevroren waren. Gemene kraters in het asfalt. En de gemeente Enter was net wezen snoeien of zo, want de rest van het parcours lag vol met stukken hout en soms zelfs met halve struiken.

Het was ook nog eens steenkoud. Rillend stonden we te wachten op het startschot om 10.00 uur, maar de sjekkies rokende dame met het fluitje om haar nek besloot ons pas om 10.10 uur op pad te sturen. De mannen gingen er meteen als een speer vandoor. Bibberend klikte ik in mijn pedaal en spurtte er achteraan.

Het eerste uur zat ik achterin te harken (= lukte het me niet om naar de kop van het peloton te rijden). Net als vorig jaar. Getver. Zie je wel.

Maar toen mijn gevoelloze duimen begonnen te tintelen en éindelijk warm werden, kreeg ik zelf kennelijk ook de geest. Want ineens reed ik voorin en bleef daar. En in tegenstelling tot de mekaar meppende grijsaards (ze waren er nog steeds, maar draaiden nu hun rondjes na onze koers), vonden de heren het best gezellig dat we er waren. Ze knoopten praatjes aan als het even stilviel. Of gaven complimenten als we mee konden wanneer het tempo opgeschroefd werd.

En tot mijn stomme verbazing vond ik mezelf plotseling terug in de kopgroep. Ontsnapt, met vijf mannen. Goed samenwerkend bleven we een rondje of twee vooruit. Iedere keer als ik overnam van de heer met de paar-dagen-baard voor me in de waaier (wat dat is weet u nog wel hè?), mompelde hij me een vriendelijk 'goed zo!' toe.

Toen sloot het peloton weer aan. Ik hoefde er niet eens af (= dat je het niet meer vol kunt houden). en finishte met een grijns: haha! Revanche!

Goed goed, het was slechts een trainingskoersje. Maar toch. Slechte herinnering: delete. Ervaring van vandaag: insert.

Foto: Sportpromotions

Marijn in de Paddestraat

2010-03-05T08:25:00.001-08:00

Nu even iets superstoers.

Onze geweldige camerakunstenaar Rob Hodselmans heeft zaterdag niet alleen Freddy Maertens en de profs gefilmd in de Paddestraat. Nee, hij stond er al eerder. Om *bloos* mij te filmen.

En aangezien Rob niet van half werk houdt, heeft hij er meteen maar een heel filmpje van gemaakt. Gisteren kreeg ik 't in m'n inbox. "Verrassing", mailde hij erbij.

Klik op het filmpje voor groter.
Jongens, hoe cool is dit!

Wat een wereldbaan heb ik toch, en wat een supercollega's. Enorm bedankt voor deze fantastische verrassing!

Ezeltje

2010-03-04T02:24:00.000-08:00

Als je met het ezeltje van Bobbie Traksel onder je arm door de gangen van Studio de Plantage loopt, kun je natuurlijk commentaar verwachten.

'Ezeltje' is namelijk een understatement. Het is eerder een ezel. Bijna levensgroot. Mooi ding hoor, daar niet van. Maar je kunt er niet onopvallend mee rondlopen.

De drie heren die na onze uitzending hun jas stonden aan te trekken, konden dus ook niet anders dan een paar opmerkingen maken.

"Hee, het ezeltje van Bobbie!"
"Die hebben we net tijdens de uitzending helemaal niet gezien..."
"Ja, jammer zeg. Mooi ding."

En toen, alsof het heel normaal was, vervolgden ze:
"Hoe is het trouwens met jou? Weer een beetje hersteld?"
"Ja, jij hebt ook heel behoorlijk gereden dit weekend, toch?"

Euuhwww... hè?! Hoe het met míj gaat? Hoe weten deze heren nou...?! Oh ja: de stukjes op de Holland Sport-site. Maar... daar staat geen foto van mij bij. Tenminste, niet eentje waarop ik herkenbaar ben. Mijn weblog dan, of twitter. Ja, dat zal het zijn. Want ik kende deze heren echt niet. Geloof ik.

Het blijft zo ontzettend gek dat mensen me soms 'herkennen'. Ik sta meteen met m'n mond vol tanden. Omdat ook altijd ogenblikkelijk de twijfel toeslaat: ken ik hen misschien toch? En bega ik hier nu een enorm ezelachtige blunder?

Gelukkig heb ik altijd een smoes klaar. "Ja, wielrenners hè", zeg ik dan. "Die zien er altijd zó anders uit zonder helm en in hun gewone kleding!" Werkt altijd. Het ís ook zo trouwens.

Deze heren bleek ik echt niet te kennen. Tenminste, ze toonden zich niet beledigd toen ik geen blijk van herkenning gaf. Maar misschien was dat ook wel beleefdheid. Want ze bleken wel degelijk te weten waar ik vaak train: "Tot op de Knobbel!"

Filmpje!

2010-03-03T05:32:00.000-08:00

Voor iedereen die nieuwsgierig is hoe de chicas rosadas het eraf brachten in het Spaanse Calpe brengt RTV Rijnmond uitkomst. De zender stuurde een journalist mee en die maakte een mooi filmpje. 't Begint op 13'22.

Huisvlijt

2010-03-02T10:07:00.000-08:00

De verkeerde afslag nemen zal je in een koers niet snel overkomen - mits je een beetje oplet.

Op elke kruising staat namelijk een mannetje of vrouwtje in een geel hesje met zo'n spiegelei de weg te wijzen. En als je vooraan rijdt, rij je natuurlijk gewoon achter de motoren en de wedstrijdleiding aan.

Waar je wél zelf rekening mee moet houden, zijn de belangrijke plekken in een koers. Dat kunnen beklimmingen zijn, of kasseistroken. Of smalle dijken met zijwind waar het peloton geheid uit elkaar wordt geslagen.

(Sorry, ervaren wedstrijdrenners, dit wordt voor jullie een saai stukje gesneden koek. Maar ik wil het toch even delen, omdat ik het destijds nogal een aha!-erlebnis vond.)

Iedereen wil bij het opdraaien van zo'n winderig dijkje vooraan in het peloton zitten om niet in de mongolenwaaier terecht te komen. Hetzelfde geldt voor een klimmetje of een kasseistrook: hoe verder voorin het peloton je zit, hoe minder oponthoud je ondervind van langzamere rensters en hoe meer aansluiting je houdt met de snelsten.

Tot zover alles duidelijk, lijkt me. Maar hoe weet je nu wanneer er een belangrijk moment komt? Dat weet je als je de route kent als je broekzak. Maar dat is bijna nooit zo, je kunt immers niet elke koers tot in den treure verkennen. Dus bestudeer je het routeboek, waarin alle belangrijke plekken zijn aangegeven.

Je kunt proberen alles in je hoofd te stampen, maar als je niet vies bent van een stukje huisvlijt, is dat helemaal niet nodig.

Neem daartoe het routeboek, een stukje sporttape en een pen. Tekenen maar! Een klim is een driehoekje. Een kasseistrook is drie puntjes. En een kasseienklim is een driehoekje plus drie puntjes. Easy as that.

Zet tot slot overal de tijd bij. Dus bijvoorbeeld: 12.41 Δ. Dan weet je dat je om 12.41 uur voorin moet zitten. En kun je om bijvoorbeeld 12.35 uur al beginnen met door het peloton naar voren manoevreren - mits je daar op dat moment nog niet bent.

Ik hoor u denken: waarom zet je er geen kilometers bij, in plaats van tijden? Veel handiger toch? Nou... Wij luxepaardjes rijden steeds met verschillende wielen: kasseiwielen in kasseiwedstrijden, carbonwielen met sjieke hoge velgen in gewone wedstrijden en dan hebben we nog onze trainingswielen. Je kunt die sensoren niet blíjven overzetten. Dus rijden we zonder teller en zetten we de tijden erbij.

(Voor de niet-wielrenners onder ons: ik vroeg me in het begin iedere keer weer af hoe ze in godesnaam konden weten hoe laat we welk punt zouden passeren. Maar ze weten het. Echt. Het klopt met een marge van een paar minuten altijd.)

Plak het stukje beschreven tape op je stuurpen en voilà. Je eigenste tomtom.

Dansen onder de douche

2010-03-01T03:21:00.000-08:00

Een half uurtje na de finish van Omloop het Nieuwsblad stond ik te dansen onder de douche. Niet omdat ik energie over had. Of omdat ik zo blij was met mijn 44ste plek.

Maar omdat mijn benen in de fik stonden.

We koersten in korte broek zaterdag. Blote benen bij acht graden, harde wind en natte wegen. Normaal gesproken krijg ik het al koud als ik er alleen maar naar kijk.

Maar ik had nergens last van. Zelfs niet als ik door een plas reed en het opspattende water over mijn benen spoot en de rondslingerende modder mijn kuiten geselde.

Het geheim zit in een enorme pot oranje smurrie. Onze soigneur kwakte er voor de start dikke klodders van op mijn benen en wreef het spul er stevig in. Als topping ging er nog een laagje vaseline op de knieën en de voorkant van de benen: waterafstotend en ook goed tegen de kou.

Bij de start waren mijn beentjes dus al lekker warm. Tijdens het koersen heb ik geen moment meer aan kou, water, wind en modder gedacht. Na de finish stond onze soigneur meteen klaar met een jasje.

De benen bleven bloot. Maar koud? Nee, dat werden ze niet. Ze werden zelfs steeds warmer. Eenmaal in de camper, op een luie stoel, werden ze zelfs gloeiend heet. Mijn benen stonden in de fik! Met een speciale lotion washandde de soigneurd de resten oranje smurrie, modder en andere troep van mijn benen.

Het hielp niet. Ze bleven fikken. En uit ervaring wist ik: oh jongens. Straks de douche. Dat warme water en die hete spierbalsem. Ik weet niet wat voor chemische reactie er precies plaatsvindt, maar het is geen goede combi. Helemaal geen goede combi. Dat wordt dansen. Kuitenbrand!

(Even tussen haakjes: ik schrijf nu wel over allerlei ontberingen en zo, maar ik vond het dus echt geweldig zaterdag, de Omloop. Maar dat begreep u al wel, toch?)

Kasseipijn

2010-02-28T03:13:00.001-08:00

De hele week hadden mijn collega's me al bang gemaakt voor de Paddestraat. Een hel van een kasseistrook, zeiden ze. En hij lag er naar verluid ook nog eens extra slecht bij door de vorst van deze winter.

Er zaten kraters in, en de stenen staken nog gemener uit dan ze altijd al deden. Van de profteams die de Omloop verkend hadden, waren maar liefst tien van de twaalf renners lek gereden op de Paddestraat. Er zouden gegarandeerd fikse valpartijen komen daar.

Natuurlijk wist ik in m'n achterhoofd ook wel dat ze hun verhalen expres extra angstaanjagend opdisten, want zij gingen de profs filmen op de Paddestraat (morgenavond in Holland Sport!). Dat moest toch op z'n minst een béétje spectaculair en heroïsch worden.

Maar vrijdagmiddag op kantoor, toen de kriebels steeds heviger werden, kon ik hun verhalen echt niet meer aanhoren. Laat me met rust! dacht ik. Ik wil dat niet weten! Ik moet daar morgen rijden! Maar ik zei niks natuurlijk. Stoer als ik wilde overkomen.

Collega's C. en B. waren zelfs zo aardig om gisterochtend voor de start even bij onze camper aan te kloppen. Zo zenuwachtig als een potje met pieren stapte ik naar buiten. Het regende en het waaide hard. C. en B. lachten om mijn bleke neusje en C. stak van wal met nóg meer helleverhalen over wat je als renner kan overkomen bij harde windstoten. "Eh, jongens...", zei ik. "Ik ga weer naar binnen. Doei."

Intussen had ik natuurlijk ook al allerlei enge verhalen gehoord over de Molenberg. Een steile kasseienklim, die er naar ik begreep ook niet best bij lag. Vaak is er naast een kasseienklim wel een gootje of een randje waar je in of op kunt rijden, maar op de Molenberg niet. Daar moet je gewoon dwars over die steenklompen heen.

Rijden op kasseien vergt een speciale techniek, en klimmen op kasseien al helemaal. Zeker als ze nat zijn, want dan zijn ze glibberig.

Gaan staan op de pedalen is geen goed idee. Je achterwiel glijdt dan makkelijk weg. Zitten blijven dus, met je kont naar achter want dan hou je druk op je achterwiel en is de kans op slippen het kleinst. Handen in het midden van je stuur. Dan kun je minder goed sturen, maar alleen op die manier kun je je stuur fatsoenlijk vasthouden. Kasseirijden trilt namelijk als een gek en voor je het weet trilt je stuur uit je handen. Tot slot: met een zo groot mogelijk verzet (= versnelling) er overheen danwel naar boven stampten.

Ik zal de kasseien niet snel vergeten. Wat een kutdingen. Maar de Paddestraat: pfff. Niks aan het handje. Stampte ik zo overheen. De Lange Munte die er na kwam was veel erger. Nauwelijks hersteld van de 2,3 kilometer Paddestraat mag je nog eens 2,5 kilometer. Ai ai. Auw auw.

En de Molenberg? Viel ook erg mee. Ik glibberde wel een beetje omdat ik niet op een lekkere plek zat, met wat langzamere vrouwen voor me, zodat ik mijn tempo niet kon vasthouden. Maar ik kwam redelijk boven.

Nee. Dan de Paterberg. Daar had ik niemand over gehoord, maar dat was dus de werkelijke hel. De allereerste kasseistrook in de Omloop, en dan meteen op een klim met stukken van 20,3%. De kasseien waren nat en glibberig. Niet gaan staan, niet gaan staan. En zeker niet stilvallen! Want dan moest ik net als die andere vrouwen afstappen en lopen. No way.

Ik dacht slim te zijn door in het gootje naast de kasseien te gaan rijden. Fout. Nooit doen als er veel mensen voor je rijden, met de kans op stilvallen van slechte klimmers. Dat gebeurde uiteraard. Ik moest uit m'n pedaal. Probeer daar maar weer eens in te klikken, op een kasseienhelling van ruim 20%. Ik weet niet meer hoe ik boven gekomen ben, maar ik kwam er. Fietsend. En zag de snelsten in de wedstrijd voor me wegrijden. Pijnlijk leermomentje.

Dus. Met de kasseipijn nog in de benen en handen prent ik mezelf in: zorg er de volgende keer in godsnaam voor dat je voorin zit als de Paterberg begint - óók als je nog uitblaast van het op kop sleuren in de kilometers ervoor. Maak je geen zorgen over de Molenberg en de Paddestraat. Die komen pas ver daarna. En je weet nu: dat zijn eitjes, vergeleken bij die vuile Paterberg.

Omloop het Nieuwsblad

2010-02-27T13:36:00.000-08:00

1. Emma Johansson (Red Sun)
2. Liesbet De Vocht (Nederland Bloeit)
3. Grace Verbeke (Lotto)
44. Marijn de Vries (Leontien.nl)

Het Volk

2010-02-25T07:25:00.001-08:00

Ik denk er al de hele week aan. Omloop het Volk! (Oh nee, Omloop het Nieuwsblad moet ik zeggen. Excusez-moi.)

Hoe wordt de weersvoorspelling? (Acht graden, windkracht 3, 85% kans op regen.) Hoe ziet het parcours er precies uit? (De Molenberg op 35 kilometer voor de finish, daarna nog drie kasseistroken.) Hoe zit het met de concurrentie? (Ik ken veel namen, maar weinig gezichten.)

Het lijkt soms alsof ik al hartstikke veel beleefd heb in het wielrennen. Maar in feite ben ik nog een groentje. Aanstaande zaterdag begint mijn tweede wedstrijdseizoen. Laat maar komen. Laat het zelfs maar zo snel mogelijk zaterdagochtend zijn.

Ik wil er tegenaan!

Tweet van de dag

2010-02-24T04:07:00.000-08:00

Voor iedereen die sinds gisteravond onder een steen ligt en 'Waar slaat dit nou op?!' denkt: nou, dit slaat natúúrlijk hierop.

Slapie

2010-02-22T08:36:00.000-08:00

Als je tien dagen lang met vier meiden in één appartement zit, dan heb je al gauw geen enkele schaamte meer.

Samen snel de badkamer in na een regenachtige training, want daar is het lekker warm. Hup, die natte kleding uit. De een staat te douchen en de ander zit in d'r blote kont te wachten om zo snel mogelijk ook onder de warme straal te kunnen springen.

We wassen en passen elkaars kleren, kruipen tegen elkaar aan als het koud is en wandelen rustig op een paar roze beenstukken na naakt door het appartement, op zoek naar de rest van de kleding die nog aan de lijn hangt. Terwijl de een d'r tanden staat te poetsen, zit de ander ongegeneerd te plassen.

Na één nacht weet je dat je slapie niet uit bed kan komen 's ochtends. Dat de wekker met dat belachelijke deuntje minstens twee keer moet gaan.

Na twee nachten ken je al haar slaapgeluidjes. Dan weet je hoe ze zich tevreden smakkend omdraait, of met een langgerekt 'mmmmm' op haar andere zij gaat liggen. Schattig.

Je kunt er na drie nachten de klok op gelijk zetten dat er 's avonds smsjes komen van haar aanbidders. En dat ze die zacht grinnikend toch nog even beantwoordt voor ze echt gaat slapen.

Dat zal weer wennen zijn zeg, vannacht naast vriend J. in mijn eigen bedje.

Toetje

2010-02-21T09:00:00.001-08:00

Ik ook met m'n grote mond. 'Morgen wordt het twintig graden.'

Jaja. Dat is het lot tarten natuurlijk. Toen we opstonden motregende het. Dan is de helling waar we vandaag als toetje van het trainingskamp tien keer tegenop zouden moeten, spekglad. Zo vlak voor het wielerseizoen willen we natuurlijk geen brokken. Dat werd dus binnen trainen.

Stel je voor. Vier zwetende meiden op de tacx in de woonkamer van een Spaans appartementje. Stampende muziek via de laptop. Ons uitzicht: lelijke appartementencomplexen en een héél klein stukje zee. Plasjes zweet op de marmeren vloer onder elke fiets. Alle ramen en deuren open, maar nog niet genoeg zuurstof. En een stuk minder diep kunnen gaan dan op een helling, omdat ik qua afzien bepaald geen vrienden met de tacx ben. Tsk.

Gelukkig klaarde het vanmiddag op en konden we nog even naar buiten om afscheid te nemen van Calpe en omgeving. Al was het wederom fris. Treurig constateerden we dat de voorspellingen vanaf morgen écht goed zijn. Maar dan zitten wij in het vliegtuig terug naar Nederland. Terug naar het gewone leven.

Voor nu nog even: beentjes omhoog. Héérlijk...

Lachen naar het ijsvogeltje

2010-02-20T07:22:00.000-08:00

Klaar voor de start... Broeken uit! Jassen ook! En poseren maar. Kippenvel? Echt niet. IJzige grimas? Nee hoor, het is een ontspannen glimlach. Echt!

Het lijkt op de foto's superweer in Calpe, Spanje. Maar het is best fris. Vooral de wind is koud. Dat hebben we geweten, toen we gisteren op onze rustdag de publiciteitsfoto's voor dit jaar gingen maken. Aan zee, op het puntje van een rots, zaten we met blote beentjes en armpjes net te doen alsof het héél relaxt was daar.

Aan de fotograaf en de cameraman ziet u wel dat de temperatuur nog niet echt zomers te noemen was. Had u nog een stapje naar achteren kunnen doen, dan had u de overige rensters zien staan. Dik ingepakt, met winterjassen aan en mutsen op. Het is afzien hoor, dat wielrennen. En dus niet alleen op de fiets.

Ach ja. Hadden we alleen maar volle bak zon en zomerse temperaturen gehad hier, dan waren we helemaal niet goed voorbereid teruggekomen voor Omloop het Nieuwsblad, de koers waar het wielerseizoen volgend weekend mee begint. Een koers die traditiegetrouw gepaard gaat met kou, wind, regen en sneeuw. Dan moet je wel een beetje gehard zijn.

Balen dus dat het vandaag zonnig was, en dat het morgen zelfs twintig graden wordt! Maar maakt u zich geen zorgen: we slaan ons er wel doorheen.

Oh ja, de resultaten van de shoot vindt u hier en hier.

Gekke bekken trekken

2010-02-19T11:33:00.000-08:00

Zzzgggg zzzggg hoor ik door het hoofdtelefoontje in mijn laptop. “Wat doe je?”, vraag ik vriend J. Ik kijk naar grijnzende hoofd op mijn beeldscherm. “Ik aai je!”, lacht hij. Ik gier het uit. J. aait zijn scherm, bedoelt ie, waarop hij mij ziet.

Vroeger kon je op trainingskamp in het buitenland hooguit een paar minuutjes bellen met het thuisfront. Peperdure minuutjes. Tegenwoordig is er Skype. Dat kent u wel, toch? Bellen via internet, gratis, met als special feature: beeld erbij – mits je een webcam hebt.

Ik vind Skype briljant. Het is hartstikke leuk je liefje te zien als je in Spanje bent. Even kijken hoe hij er ook weer uit zag.

Vriend J. vindt Skype ook een hele ontdekking. Hij doet al gek als ie zichzelf in de spiegel ziet. Dan schrikt hij zich zogenaamd een hoedje. Haha, flauwe grap, zult u denken. Maar als iemand dat telkens weer doet, werkt het wel degelijk op de lachspieren kan ik u melden.

Kun je nagaan wat er gebeurt als J. zichzelf een half uur lang op een beeldscherm ziet. Z’n wenkbrauwen schieten van boven naar beneden. Hij trekt z’n lippen strak en ontspant ze weer. Danst met z’n hoofd door het beeld. Fluit een liedje. Briest als een paard. En als ik er even niet om lachen moet, weet hij dat ik niet zit op te letten. Dan gaat ie nog gekker doen, tot ik wél kijk.

Hij stopt kabels in z’n oor. Of in z’n neus. Hij maakt een hartje met zijn duimen en zijn wijsvingers. Aaah lief… En hij aait me dus. Zzzggg zzzzggg. “Dag liefje, slaap lekker.” Dat zal wel gaan, na een half uurtje slappe lach.

Naar de k-lôh-tù

2010-02-18T10:21:00.000-08:00

Het wordt steeds rustiger in ons appartement nu de week vordert. Na de training gaan de slaapkamerdeuren dicht en ligt iedereen met z’n beentjes omhoog. Vooral vandaag. Het is dag drie in een blok van drie. Waaiertraining deden we, dat betekent maximaal gaan. Alles eruit, weet u nog?

(Voor de niet-wielerkenners onder ons: een waaiertraining betekent dat we in een treintje achter elkaar aan rijden. Bij zijwind fietsen we schuin achter elkaar, vandaar de naam: waaier. In alle gevallen rijden we zo dicht mogelijk op elkaar, bijna met je voorwiel tegen het achterwiel van je voorganger. Dan maak je optimaal gebruik van haar zuigende werking.

Alleen de eerste in de rij vangt vol de wind. Zij rijdt zo hard ze kan. Dat doet pijn, dat hou je niet lang vol. Daarom wordt er om de paar tellen gewisseld: de voorste laat zich naar achteren zakken en iedereen schuift een plaatsje op. Omdat we zo hard mogelijk gaan, moet je eenmaal achteraan een sprintje trekken om weer aan te sluiten. Dat doet opnieuw pijn.

Als je geluk hebt kun je een héél klein beetje herstellen voor je weer vooraan bent. Als het echt goed draait – en dat is precies de bedoeling – versnelt de voorste in de rij steeds een klein beetje. Het hele treintje gaat steeds harder. Dan moet je ook middenin het treintje op topsnelheid blijven fietsen. Zo kun je met een groep van twaalf flink tempo maken: wij gingen vandaag bijvoorbeeld een paar kilometer lang 55.

De kunst is dat je bij die snelheid nooit een gat laat vallen. Dan ben je namelijk de sjaak. Want een gat kun je bij dat tempo nooit van z’n leven in je eentje dicht rijden. In een wedstrijd wil je als ploeg zoveel mogelijk mensen sjaken, maar dat begrijpt u natuurlijk wel. Tot zover, beste niet-wielerkenners.)

Aan het begin van de week was iedereen luidruchtig aan het douchen na de training. Toen werden er theetjes gedronken, er werd eindeloos geouwehoerd en we speurden naar een tv-zender waar we iets van de Olympische Spelen konden opvangen. Nu is te merken dat we bepaald niet op vakantie zijn. Iedereen wordt stiller, iedereen neemt de tijd te herstellen.

Ik ook. Als ik in de spiegel kijk, zie ik vermoeidheid onder de sproeten die door de zon tevoorschijn zijn gekomen. Want waaierrijden vraagt niet alleen veel uithoudingsvermogen. Omdat we zo dicht op elkaar rijden, vergt het ook opperste concentratie. Zeker als je nog niet zo’n ervaren waaierrijder bent. Zoals ik.

Tel daar de twee zware trainingsdagen van gister en eergisteren bij op en voilà: “Naar de k-lôh-tù!” zoals mijn ploeggenootjes op z’n Rotterdams zeggen. Maar goed dat we morgen een rustdag hebben.

Wij plassen ook

2010-02-17T11:07:00.000-08:00

Ze durven het meestal nauwelijks te vragen. De mannen die ik op de fiets tegenkom. Maar uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het altijd van de schroom. Dan komt dé vraag. Een beetje schoorvoetend gesteld. Besmuikt binnensmonds.

"Zeg eh... Marijn... Hoe plassen jullie eigenlijk? Of doen jullie dat niet?"

Voor eens en voor altijd: ja, wij plassen ook. Net als jullie. Maar wij zeiken doorgaans niet in het volle zicht. Wij trekken ons netjes terug in de bosjes. En, zoals vrouwen dat nu eenmaal doen: we gaan gezellig tegelijk.

In de koers plassen wij niet. Te veel gedoe. En we kunnen onze plas best vier uur ophouden - langer duren onze wedstrijden niet.

Zo. Weet u eindelijk het naadje van de kous. Interessant hè?

Hatseklats Col de Rates

2010-02-16T11:30:00.000-08:00

Profwielrenners spotten, internetten, flirten... Uit uw reacties blijkt dat u denkt dat wij alles doen behalve trainen hier in Spanje, lieve lezer. Ik help u uit de droom.

Een dagje uitrusten betekent: de volgende dag volle bak. Klimtraining. Twee keer de in donkere wolken gehulde Col de Rates op. De specs zijn niet klip en klaar op het wereldwijde web te vinden, maar met behulp van wat rekenwerk van vriend J. en mijn eigen ervaring hier zijn wij tot de volgende conclusie gekomen (corrigeer ons als we stierenstront praten): Col de Rates is tussen de 6 en de 7 kilometer lang, tegen een gemiddeld stijgingspercentage van zo'n 7%. Uiteraard is 'ie op sommige stukken steiler. Hij wordt nergens vlak, laat staan dat je even een stukje freewheelend kunt herstellen.

"Doe elkaar maar lekker pijn. Alles mag eruit!", was de boodschap waarmee we omhoog gestuurd werden. Dat heb ik geweten. Ik kwam terecht in een groepje van drie. Hevig hijgend reden we omhoog. Mijn blik flitste van m'n hartslagmeter (Help! Als 'ie nog meer stijgt ga ik echt snel verzuren) naar de weg (Hoe ver nog, hoe steil nog...? Au! Hoe ver nog?!) en terug naar mijn hartslagmeter (Oei... Hartslag blijft stijgen...).

Iets als dit had ik nog nooit gedaan. Hoe lang zou ik dit tempo volhouden? Wat als ze echt doortrekken (= langzaam maar zeker versnellen)? En wat als één van mijn maatjes demarreert (= er plotseling vandoor gaat)? Aiai, dan kan ik echt niet volgen!

Met mijn hoofd vol stemmetjes stampte ik door. En voor ik het wist maakte ik een fout. "Hoe ver nog?", piepte ik tussen twee ademteugen door. Geen antwoord. Drie seconden later wel: poef. Daar ging Chantal. Sukkel! Had je nou niet zo laten kennen! Woedend op mezelf ging ik staan en probeerde haar wiel te pakken (= meteen achter haar te zitten). Maar ze was al lang en breed vertrokken. Ze had een gat geslagen van zeker vijftien meter.

Mijn hartslag was skyhigh. Ik begon te piepen. Maar ik moest door. Ik wilde per se naar dat wiel toe. Chantal gaf er natuurlijk nog een lap op (= fietste stevig door) dus het gat bleef. Snot droop uit mijn neus. Mijn benen ontploften zowat.

Maar. Chantal was wel erg vroeg vertrokken. De top was nog ver. Haar tempo zakte iets. Kom op Marijn, je mag dood, maar pas op de top! beet ik mezelf toe. Ik ging weer staan en perste er een sprintje uit. Waar is de streep, waar is de streep?! Er stond geen streep op de weg. Dat wist ik al. Maar toch.

Chantal was zo goed als boven. Ze was er, vond ze, en hield haar benen stil op het moment dat ik haar inhaalde. Geen streep. Geen winnaar. Hoefde ook niet. We hadden ons aan de opdracht gehouden en elkaar gesloopt. Of althans, ik was gesloopt. Zo erg dat ik bijna ging kotsen. Ik kon het nog net wegslikken.

Ai. Alles mocht eruit... en ik hield het nog net binnen. Toch niet helemaal aan de opdracht voldaan. Beetje jammer.

Echte profs

2010-02-15T11:04:00.000-08:00

De lobby van hotel Diamante Beach is the place to be in Calpe.

Er zitten bejaarde Spanjaarden te loungen op grote witlederen sofa's. Er zitten bejaarde Spanjaarden spelletjes te doen aan kleine tafeltjes. En er zitten bejaarde Spanjaarden naar een luid tetterende tv te kijken. Fútbol, jeweettoch. Van de Olympische Spelen en schaatsen hebben ze hier echt nog nooit gehoord.

Tot zover alle redenen om beslist níet in Diamante Beach te willen zitten. Maar. Diamante Beach is ook dé verzamelplaats van alle profteams. Een buitengewoon bijzondere mix van mensen: bejaarden en renners. De bejaarden zijn ons wel gewend en kijken misnoegd naar al die vreetzakken die het buffet leegroven. Ik kijk met grote ogen naar de renners.

Toen we kwamen, zat heel Radioshack hier. Op Lance na dan. De jongens van Radioshack hingen ook op de witte sofa's. Te loeren naar ons, roze vrouwen met laptop op schoot. Daar bleef het wel zo'n beetje bij. Alleen Tomas Vaitkus had wat meer lef en showde de volgende ochtend z'n wheelie, de straat uit en terug. Kon ie ook bergop, zei ie, op z'n tijdritfiets. Stoertje.

Gisterochtend keken we uit het raam van ons appartement en zagen we vrachtwagens van Columbia en Quickstep staan. Daar bleef het helaas bij: toen we aan het eind van de dag terug kwamen, was het hele circus weer verdwenen. En wij hoopten nog wel op Tom Boonen en Mark Cavendish...

Intussen zijn er dan wel weer mensen van Saxo gearriveerd. De ploeg komt niet, weten we inmiddels. Geen Fabian Cancellara of de Schleckjes op de witte sofa's naast ons dus. Helaas.

In ruil daarvoor komen we wel af en toe een prof-in-het-wild tegen. Je ziet het meteen: dat is een echte. Zo zagen we iemand van Cervélo die zó mooi op z'n tijdritfiets zat dat het Carlos Sastre wel geweest moet zijn. We troffen Karsten Kroon in z'n nieuwe outfit. En een snelle renner van Euskatel. Geen idee wie...

Morgen trainen er een soigneur en een mechanieker van Saxo met ons mee. Zeggen ze. Het zal mij benieuwen. Hopelijk zijn ze net zo openhartig als Dean, de trainer van Lance, die ons een uur lang trainingsfilmpjes en -foto's van The Boss op zijn tijdritfiets liet zien.

Jongens. Ik schrijf wel heel casual over dit soort dingen. Maar ik kijk rond met ogen als schoteltjes. Kijk mij hier nou. Hoe cool. Hoe cool!

Valentijnsdag

2010-02-14T12:08:00.000-08:00

Hola guapa!
Oh lala chicas!
Hello girls!

Ze zijn hier best wel gewend aan fietsers. Radioshack, Quickstep, Columbia; alles rijdt hier rond (best stoer om op dezelfde plek te trainen en continu profs tegen het strakke lijf te rijden - waarover later ongetwijfeld meer). Van dure fietsen en afgetrainde lichamen kijkt niemand hier meer op.

Maar roze, en dan in twaalfvoud, dat doet wat hoor. Zelfs de meest doorgewinterde werklui rechten hun pijnlijke rug en turen ons na. Kinderen joelen. Auto's blijven geduldig tien minuten achter ons rijden. Ook de mannelijke collegarenners die we passeren zitten steevast achterstevoren op de fiets. Wij lachen en zwaaien vriendelijk terug, natuurlijk.

En daar houdt 't niet op. Vandaag kregen we zelfs post. Valentijnspost! Dit geheimzinnige briefje was onder onze deur door geschoven:

Joelend ging het briefje van hand tot hand.

Appartement 18D?
Wie zitten daar?!
Zijn dat die jongens van...?
Nee joh, dat zijn je-weet-wel!
Niet! Die zitten ergens anders...

Maar goed dat we morgen een rustdag hebben. Kunnen we eens even fijn gaan checken wie er precies in dat appartement 18D zitten.

Wielertoerist

2010-02-13T12:00:00.000-08:00

"Hee joh, met die duim omhoog, je bent toch geen wielertoerist!?"
Aldus ploegleider M. - vrijdag 12 februari 2010 - Col de Rates.

Roze mutsen

2010-02-12T10:44:00.000-08:00

"Passagiers Blaak, Bosman, De Vries graag zo spoedig mogelijk aan boord via gate..." Oeps! Al kletsend en plassend en handen wassend waren er natuurlijk al weer heel wat minuutjes verstreken. En we waren al laat. Rennen!

(Hahaaaa, omgeroepen worden op Schiphol! Dat was me nog nooit overkomen... Normaal gesproken zit ik al een half uur van tevoren ongeduldig te wachten tot ik aan boord mag. Maar ja. Met vrouwen op stap. Dan krijg je dat. Kennelijk. Voor je het weet beginnen ze je luggage ook nog te unloaden. Stelletje roze mutsen...)

Als allerlaatsten snelden we door de slurf. Een paar minuten later hingen we al in de lucht richting Alicante. Dag besneeuwd Nederland, hallo zonnig Spanje. Letterlijk. Want vanochtend toen ik de slaapkamerdeur open deed dacht ik: Hè?! Wie heeft hier het licht aan gelaten? Maar het was geen lamp. Het was dus de zon, die enthousiast naar binnen scheen. De zon! Ik was helemaal vergeten hoe die eruit zag.

Maar dat ie nou veel warmte gaf vandaag: nee. Niet echt. (Ik ga niet klagen hoor, want ik kreeg net een sms van vriendin N. Hier is het kut, schreef ze.) Hier is het niet kut natuurlijk. Maar wel koud... Acht graden vandaag en een zeer fris windje. Maar wel strak blauw. Droge wegen. Geen sneeuw en ijs te bekennen.

En d'r was iets dat me warm hield in de koude afdalingen. Kijk maar naar de foto. Ik mocht 'm voor het eerst uitproberen vandaag, mijn nieuwe pearl white pink flowered beauty. En het mooiste is: morgen mag ik weer!

Byebye loopschoentjes

2010-02-09T13:36:00.000-08:00

Helaas jongens. Vanavond was de laatste keer dat jullie naar buiten mochten deze winter. Vanaf morgen ga ik alleen nog maar fietsen. Misschien volgend jaar weer. Voor nu: bedankt voor de bewezen diensten in de sneeuw, de regen, de pekel en de modder.

Ik weet dat veel wielrenners en kenners vinden dat je als fietser niet moet lopen, beste schoentjes. Ik moet toegeven: leuk vond ik het ook niet altijd. Anderhalf uur rennen is namelijk erg lang. En saai. Ik red het eigenlijk alleen met heel harde muziek. Maar jullie hebben me wel een enorm stuk basisconditie gegeven deze winter. En na wat opstartproblemen waren er ook heus dagen waarop ik het lopen heerlijk vond.

Vóór deze winter had ik nooit gedacht dat ik langer dan een half uur achter elkaar zou kunnen rennen. Maar ik kan het. En steeds beter, ook. Ik begon op zo'n veertien kilometer in anderhalf uur. Vanavond droegen jullie me ruim achttien kilometer in negentig minuten. Nog even, en ik loop de halve marathon in anderhalf uur.

Maar nog steeds zijn de laatste tien minuten afzien. Dan worden de kuiten stijf. En begin ik m'n hamstrings te voelen. Thuis gekomen moet ik echt even uitfietsen, op de roller. Zo gauw ik zit en trap voel ik: ja, dit is mijn beweging.

Jullie krijgen een mooi plekje in de kast. Daar kunnen jullie de zomer doorbrengen. Volgend jaar mogen jullie vast wel weer buiten spelen. Maar koester geen illusies: onze relatie blijft puur platonisch. Echte liefde, dat wordt het nooit.

Bloemen op m'n schoenen

2010-02-08T12:26:00.001-08:00

Het leek wel pakjesavond, zaterdagavond bij broer R. in z'n nieuwe huis. Ik had mijn kledingpakket voor komend seizoen gekregen en alles door zijn woonkamer uitgestrooid.

Vriend J. keek spijtig toe hoe het ene na het andere roze gebloemde item tevoorschijn kwam. Roze kleding, die kon hij toch moeilijk confisqueren.

Hoewel... toen ik gisterochtend terug kwam van mijn duurtraining, stond hij net op het punt te vertrekken voor een eigen rondje fietsen. En wat prijkte daar om zijn hals? Juist. Mijn nieuwe (!) roze gebloemde buff, die ik zelf nog niet eens gedragen had (!!) en die had hij zonder te vragen (!!!) gepakt.

(Voor de niet-wielrenners onder ons: een buff is een multifunctioneel stuk textiel, in de vorm van een... eh... 'buis'. Je kunt 'm onder andere gebruiken als muts, als haarband of als sjaal. Hij past makkelijk onder je helm, is lekker warm in de winter en neemt zweet op in de zomer.)

J. had de buff notabene ook nog binnenstebuiten om z'n hals gedaan, zodat je de bloemetjes niet zo goed zag. Ja zeg. Ammehoela. Gelukkig zijn mijn andere kledingstukken niet zo gemakkelijk binnenstebuiten aan te trekken. Tenminste, ik zie vriend J. niet snel in een broek met de zeem naar buiten fietsen. Overigens zou dat niks uitmaken: de broeken zijn ook aan de binnenkant roze.

Maar. Nog even terug naar de inhoud van de tas. Oege en buuv I. worden namelijk op hun wenken bediend: er zaten ook speciale overschoentjes in.

(Wij wielrenners dragen vaak hoezen over onze schoenen, beste niet-wielrenners. Dikke hoezen als het koud is, waterdichte hoezen als het nat is en mooie hoezen tijdens wedstrijden. Die dingen worden 'overschoenen' genoemd.)

De overschoentjes zijn niet roze, maar zoals u ziet wél geheel in stijl. Klik vooral op de foto om ze eens goed en detail te kunnen bekijken. Zijn ze niet prachtig?

Dikke mist

2010-02-07T09:07:00.000-08:00

Hoe dichter ik bij Dordrecht kwam, hoe mistiger het werd gisteren. Eenmaal op het parcours van De Mol reden we door een dikke witte brij. Je kon de volgende bocht niet eens zien. Interessante omstandigheden voor het eerste trainingskoersje van het jaar.

Mist verstilt. Het lijkt wel of er buiten jou en je directe omgeving geen wereld meer bestaat. Naast weinig zicht is er ook altijd weinig geluid als het mist. Een bijzondere ervaring tijdens het wielrennen, kan ik u verzekeren, zeker in de wetenschap dat er ruim honderddertig andere renners op het parcours waren. Waarvan je dus maar een handjevol zag.

Na de eerste onwennige rondjes merkte ik dat ik lekker op m'n fiets zat. Het voelde goed. Ik kon het nog. Ik had er lol in, zat zelfs dom te grijnzen op m'n fiets.

Steeds en steeds hetzelfde rondje; dan merk je ieder rondje weer wat lekker loopt en wat niet. Het bultje liep lekker. De bochten, allemaal naar links, liepen steeds lekkerder. Het tempo liep lekker. Uiteraard waren er ook honderdduizend dingen aan te merken, maar voor een eerste trainingswedstrijdje was ik tevreden.

En de spierpijn in m'n nek, vooral aan de linkerkant na zeker honderdvijftig bochtjes naar links: ach, die gaat wel weer over.