Raar zadel

Zaterdag, driehonderd meter na de start in de Omloop van Westkerke, ja hoor: d'r ging er eentje bij liggen. Vlak voor me. Daar kukelde ik dus vol overheen, uitwijken ging niet meer.

Het voordeel van over iemand heen vallen, is dat je zelf meestal weinig schade oploopt. Het nadeel: 't is extra pijnlijk door de ander. Dus sorry, gevallen renster, voor dat wiel van mij in je rug en ook voor alle andere plekken waar ik je geraakt heb.

Snel opgekrabbeld. Fiets nog heel? Leek mee te vallen. Ketting eraf. Snel erop gelegd. Ik stapte op, voet in het pedaal: gaan! Een toegesnelde toeschouwer gaf me een zetje.

Ik ging zitten en... hee... zadel. Dat klopte niet. Dat klopte helemáál niet! Wat bleek? Mijn zadel was zo'n beetje vijfenveertig graden naar voren gekanteld. Hoe kon dat nu?! Ik rukte en trok, maar kreeg 'm niet recht. De toeschouwer rukte en trok, met even weinig succes.

Shit! Dan maar zo proberen. Ik was immers niet helemaal naar België gereden om na driehonderd meter al af te haken. Ik sprong op m'n fiets en ging er vandoor. Het voelde raar, zo'n gekanteld zadel, maar als ik m'n handen onderin de beugels hield was het nog best te doen. En hoe gaan die dingen, na een paar kilometer koers ben je in de roes van het spel dat rare zadel ook alweer vergeten.

Ik sprintte zelfs nog naar een zevende plek. Terug bij mijn auto nam ik de schade eens wat nauwkeuriger op. Een schaafwond op m'n heup, verder was ik heel gebleven. En buiten het zadel mankeerde ook mijn fiets niets.

Mijn fiets zag er wel belachelijk uit zo. Grinnikend vroeg ik mezelf af hoe ik daar in godsnaam negentig kilometer op had kunnen koersen. Maar goed dat het zadel voorover gekanteld was, en niet achterover. Want negentig kilometer op een zadel met de punt omhoog, nee, dat was echt niet gelukt.