Oei! Training geven...

Gisteravond gaf ik voor het eerst van mijn leven een fietstraining. Stel je voor: ik een fietstraining geven. Hihihaha. Ik fiets pas twee jaar en weet zélf nauwelijks hoe het moet.

Dan maar doen alsof. Piekerend zat ik een uurtje voor ik 'moest' op de fiets. Wat zou ik eens gaan doen? Een klimmetje opzoeken? Waaierrijden? Dat vond ik zelf het allerleukst toen ik net begon met fietsen. Maar is dat wel verantwoord bij windkracht achtentwintig? Hmmm...

Nu ging ik die training geven aan de mannen van Gazgas. De club waar het allemaal begon. Dus die zagen mijn onervarenheid vast wel door de vingers. Hoopte ik.

Zij waren het tenslotte die me twee jaar geleden in de kroeg oppikten met de zin: "Jij hebt een racefiets? Zin om mee te fietsen binnenkort?" En me een viltje toestopten met een telefoonnummer. Toen ik dat nummer een paar dagen later smste, bleek de eigenaar geen idee te hebben wie ik was. Tja, bier en grote verhalen...

Maar ik mocht wel mee, de volgende keer dat ze gingen fietsen. Mijn liefde voor het wielrennen ontlook. Toen we een weekend naar de Ardennen gingen, was ik helemaal verkocht. Daar besloot ik er, hevig aangespoord door Gazgas-voorzitter X., voor te gaan.

Waar ik me hoe dichter de training naderde steeds meer zorgen over begon te maken: er mochten ook geïnteresseerde gasten meetrainen. Oei. Daar moest ik toch wel een goede, professionele indruk op maken. Zouden het er veel zijn? Hoeveel fietservaring zouden ze hebben?

Uiteindelijk bleken alleen de diehards van Gazgas het stormachtige weer te willen trotseren. Geen gastrijders. Zwijnde ik daar even.

Steigerungen (= tempoversnellingen; dat woord ken ik ook pas sinds kort), sprintjes, waaierrijden (de wind was ietsie gaan liggen): de mannen luisterden zomaar naar me. En volgens mij was het nog best leuk ook.