Koers over geboortegrond

Door het buulzand op het zandpad tussen Slien en Erm hoeven we dit weekend niet hen, met onze racefietsen. En we gaan vast ook te snel om het een echte trip down memory lane te laten worden.

Maar toch. Zondag ga ik voor het eerst van mijn leven over mijn geboortegrond koersen. Jammer dat we niet door 't Haantje komen. Dan kon ik even naar mijn geboortehuis zwaaien.

Maar we komen wel door Oosterhesselen. Langs de Woag, de kroeg waar ik voor het eerst uitging. Ik was vijftien. Ik droeg een toen zeer modieuze houthakkersbloes van mijn vader, bij mijn broek in gepropt, en stond met een glas bessen in de hand te twijfelen of ik nu wel of niet moest gaan dansen. Ik wist niet dat auto kiek'n hetzelfde was als brommers kiek'n en had ineens de tong van een jongen waar ik niets van moest hebben in m'n mond. Daar zal ik vast even aan denken als ik langs de Woag fiets.

Sleen doen we niet aan, het dorp waar mijn ouders wonen en waar mijn basisschool staat. Ik had twee staartjes en hield van tekenen. Later was ik altijd in de sporthal te vinden, omdat ik toen volleybalde. Behoorlijk fanatiek.

Via Schoonoord (Ellert en Brammert!) gaan we naar Westerbork. Niet alleen bekend vanwege het kamp, maar ook vanwege de Sterrenwacht en de Melkweg. Wat hebben wij een uren doorgebracht bij die enorme schotels, op tientallen meters afstand van elkaar, waar je elkaar door een klein ringetje heen fluisterend zomaar kon verstaan! Magisch.

We komen bijna bij tante A. in Beilen langs, die altijd leuke dingen met ons deed. Zoals die Melkweg lopen. Maar ook pannenkoeken eten, naar kindertheater of hutten bouwen in het bos.

De finish is in Hoogeveen. Opa en oma! Met de bloemetjesboom in de achtertuin! We stonden altijd te trappelen om aan die boom te schudden. Roze sneeuw. Maar dat mocht pas als de bloesems uitgebloeid waren. Wee je gebeente als je het toch waagde... dan tikte oma heel hard met haar trouwring tegen het keukenraam.

Zoveel herinneringen in honderdveertig kilometer. Ik mag er nu nog even over mijmeren. Zondagmiddag is er geen tijd voor dromen over bloemetjesbomen, pannenkoeken en melkwegen. Dan is het oogkleppen op... en gaan!