Grmbl
Twee dagen volledige rust. Veel slaap. Ochtendpols weer gezakt tot aanvaardbare waarde. Pijntjes in keel en neus zo goed als niet meer bespeurbaar. Hoog tijd om de benen te testen. Morgen is de Ronde van Gelderland. Daar heb ik al weken zin in. Want het is een thuiswedstrijd - de Veluwe, de IJsseldijken, de Posbank: dat is mijn trainingsgebied.
Ik fiets de IJsselbrug over en sla af richting Zalk. Hmmm, dat voelt best oké. Eerste sprintje, om wat spanning in de benen te brengen. Tempo maken lukt wel, maar die hartslag... Die doet niet lekker mee, constateer ik als ik me weer op het zadel laat zakken.
Normaal gesproken schíet m'n hartslag na een dag rust omhoog bij een sprintje. Na twee dagen rust zou ie helemaal fel moeten reageren. Niet dus. Misschien omdat dit het eerste sprintje was...? De volgende gaat vast beter, spreek ik mezelf moed in.
Tweehonderd meter voor het bordje De Zande: tweede sprintje. Bam bam bam, alle spieren aangespannen. Bij het passeren van het bordje kijk ik meteen op m'n hartslagmeter. Nee, daar schiet niks lekker omhoog. Getver. Misschien moet ik gewoon weer even wennen na twee dagen niet fietsen.
Ik steek de rijksweg over en sla af richting Wezep. Het voelt wat wazig in m'n hoofd. Dat komt vast door het binnen zitten. Ik zal die spinnenwebben eens even wegjagen. Derde sprintje. M'n benen protesteren, m'n hart doet niet mee.
Zo zijn we niet getrouwd! Tijdens het vierde sprintje trek ik alles uit de kast (alsof ik dat bij de eerste sprintjes niet gedaan had) - resultaat: niet zoals gewenst. Ik fiets rustig door. Maar de twijfel slaat nu echt toe.
Zal ik wel, morgen? Zal ik niet...? Misschien is het na nog een nacht goed slapen beter? Vast! Ja maar... je moet toch ook toegeven: het is niet zomaar een ritje! De Ronde van Gelderland is een superzware koers. Dat weet je nog van vorig jaar.
Ik klamp me vast aan het laatste sprankje optimisme en sprint tegen de Leemcule omhoog. Halverwege laat ik mezelf weer op het zadel vallen. Alle hoop vervlogen. Realiteitszin, komt er maar in!
Je kunt nog zo graag willen, maar als je lichaam zegt: doe maar niet, dan doe je er goed aan daar naar te luisteren. Zeggen ze. Ik haat dat. Maar soms moet je berusten. Ik deed er precies 1 uur, 18 minuten en 30 seconden om tot die conclusie te komen: geen Ronde van Gelderland voor mij.
Verstandig hoor. Ja ja. Kutzooi.
geplaatst door Mandarijn op
06:59
7 reacties:
Wat nou, kutzooi ? Morgen afstappen kan altijd nog. Had je dit ook gevoeld zonder hartslagmeter …... ??
Dat is echt een bummer voor je, maar ik heb inderdaad wel geleerd om niet te gaan knallen als ik niet fit ben want dan duurt het alleen maar langer... toch maar kinderfilms kijken heh met een dekentje en thee
Hou je taai
@Anoniem: 'protesterende benen' en 'wazig hoofd' voelde ik niet met mijn hartslagmeter ;-) Maar eh... toch meedoen en dan afstappen? Wat heeft mijn ploeg daar aan? (Of ik?) Kan er beter een ploeggenootje starten toch?
Kloten voor je Marijn! Waardeer je beslissing.
Laat je maar lekker verwennen door Job.
Sterkte hoor, grt.Jaap.
Tja je moet nog even aan de kant staan hoe moeilijk het ook is. Kom je volgende wedstrijd weer sterker terug en als je nu te vroeg van start gaat zal het herstel toch langer duren.
Nog even op de tanden bijten.
gianbiker
beste Marijn, het is niet anders. ik zit nu wel in de ronde. maar rij mogelijk 140km in de achtervolging op de kopgroep van de volgauto's (ploeleider kwam met nummer 23 aanlopen) misschien dubbel zo zuur om te weten dat je het rugnummer 1 zou hebben gedragen hebben. sterkt en grt Martijn
Achteraf, achteraf......achteraf had je net zo goed wel kunnen starten...;-) maar gelukkig heb je vooraf de beste beslissing genomen....
We zien je snel weer terug.... en je hebt de Parel nog...;-)
Een reactie plaatsen
<< Startpagina