De rennertjes uit de vensterbank

"Aaarggh, wát hebben ze met mijn wielrennertjes gedaan?!"

Vriend J. viel bijna om van schrik toen ik vertelde dat de wielrennertjes een uitstapje hadden gemaakt naar buiten. Zijn prachtige rennertjes, die al jaren in de vensterbank staan. "Eh... ze hebben ze op de grote bank gezet...", mompelde ik, in de wetenschap dat dit J. een hartverzakking zou bezorgen.

In onze binnentuin staat een bank waar ons luchtafvoersysteem in zit weggewerkt. De bank is opgebouwd uit latjes. Tussen elk latje zit een dikke spleet. Daar valt wel eens wat in. Dat ben je dan kwijt. Voor eeuwig.

"Nee! De rennertjes hadden zomaar in een spleet kunnen vallen! Dan was ik ze voor eeuwig kwijt geweest!", riep J. dus ook terecht. Dat was godzijdank niet gebeurd. Maar ik was er ook even bang voor, toen ik de fotograaf en de journalist met de rennertjes in de weer zag. Al zeiden ze dat ze heel voorzichtig zouden zijn.

Bij het zien van de voorpagina van het zaterdagkatern waarop het interview met mij stond, vulden J.'s ogen zich met trots. "Kijk nou, mijn wielrennertjes! Ze hebben de krant gehaald!", sprak hij warm. Dat hadden ze. En hoe.

Zie hier het interview, in het Dagblad van het Noorden van gisteren.