Bedscène 2

"Ga weg, je stinkt!", moppert vriend J. steevast als ik de avond voor een koers naast hem onder het dekbed kruip.

Schuldbewust schuif ik een stukje bij hem vandaan. Met mijn handen boven de dekens. Want zo kan de roze nagellak goed drogen. De stinkende roze nagellak.

Ik dacht altijd dat ik niet zo van het bijgeloven ben. Ik hoef niet hoe dan ook oorbellen in, zoals ploeggenoot C. En het is voor mij ook niet per se een goed teken als mijn startnummer hetzelfde is als het nummer van mijn hotelkamer, iets waar ploeggenoot L. bij zweert.

Maar die roze nagels. Dat is inmiddels een soort ritueel geworden. Ik vind roze nagels tijdens de koers fijn. Dat slaat nergens op, want ik kijk er geen moment naar. Als het koud is heb ik er zelfs hele handschoenen overheen, in plaats van de koershandschoentjes zonder vingers. Dan zie je er dus sowieso geen ruk van.

Roze nagels voelt goed. Ze staan zo lekker kittig bij de roze bloemtjes op m'n fiets, bij mijn roze bandjes en bij dat roze pakje. Als ik dan toch goed gesoigneerd de koers in ga, doe ik dat het liefst all the way. Zelfs als je ze niet ziet. Ik weet dat ze er zitten, die roze nagels. Dat is genoeg.

Het moet ook altijd de avond voor de koers, dat nagels lakken. Liefst vlak voor ik ga slapen. Dan is de nagellak de volgende dag nog vers, glimmend en onbeschadigd. Zonder krasjes, putjes of plekjes. Daar kan ik niet tegen.

Dat vriend J. dan niet dicht bij me wil liggen, vanwege de nagellakstank, neem ik voor lief. Aso die ik ben. Dat begint toch aardig naar bijgeloof te rieken.