Revanche om 't Grote Gat

Vorig jaar beviel de Ronde om 't Grote Gat me voor geen meter. Nee. Echt voor geen meter.

Dus stond ik vanochtend met gemengde gevoelens aan de start van het trainingskoersje bij Enter. Ook al waren de omstandigheden totaal anders - ik was dit keer omringd door zeven roze ploeggenoten, we reden niet tussen de masters maar met de elitemannen mee en we zouden dit keer geen negen maar negentien rondjes rijden - je neemt toch altijd herinneringen mee.

Slechte herinneringen zijn niet goed voor je moraal. Oh nee.

Tel daarbij op de gaten die deze winter in het stuk weg voor de finish gevroren waren. Gemene kraters in het asfalt. En de gemeente Enter was net wezen snoeien of zo, want de rest van het parcours lag vol met stukken hout en soms zelfs met halve struiken.

Het was ook nog eens steenkoud. Rillend stonden we te wachten op het startschot om 10.00 uur, maar de sjekkies rokende dame met het fluitje om haar nek besloot ons pas om 10.10 uur op pad te sturen. De mannen gingen er meteen als een speer vandoor. Bibberend klikte ik in mijn pedaal en spurtte er achteraan.

Het eerste uur zat ik achterin te harken (= lukte het me niet om naar de kop van het peloton te rijden). Net als vorig jaar. Getver. Zie je wel.

Maar toen mijn gevoelloze duimen begonnen te tintelen en éindelijk warm werden, kreeg ik zelf kennelijk ook de geest. Want ineens reed ik voorin en bleef daar. En in tegenstelling tot de mekaar meppende grijsaards (ze waren er nog steeds, maar draaiden nu hun rondjes na onze koers), vonden de heren het best gezellig dat we er waren. Ze knoopten praatjes aan als het even stilviel. Of gaven complimenten als we mee konden wanneer het tempo opgeschroefd werd.

En tot mijn stomme verbazing vond ik mezelf plotseling terug in de kopgroep. Ontsnapt, met vijf mannen. Goed samenwerkend bleven we een rondje of twee vooruit. Iedere keer als ik overnam van de heer met de paar-dagen-baard voor me in de waaier (wat dat is weet u nog wel hè?), mompelde hij me een vriendelijk 'goed zo!' toe.

Toen sloot het peloton weer aan. Ik hoefde er niet eens af (= dat je het niet meer vol kunt houden). en finishte met een grijns: haha! Revanche!

Goed goed, het was slechts een trainingskoersje. Maar toch. Slechte herinnering: delete. Ervaring van vandaag: insert.

Foto: Sportpromotions