Mijn huisman

Elke wielrenner heeft een vrouw nodig die hem 200% steunt. Zeggen ze.

Een vrouw die zonder zeuren zijn zweterige wielerkleding wast, het huis poetst en eten kookt. Een vrouw die ermee om kan gaan dat hij bijna altijd weg is. En een vrouw die z'n nukken verdraagt als hij eindelijk eens thuis is - maar moe en chagrijnig van het vele trainen en koersen. Alleen met zo'n vrouw kan hij optimaal presteren.

Een wielrenster heeft ook zo'n man nodig. Eigenlijk. Maar vind die maar eens. Welke man wil er nou iedere dag boodschappen doen, koken en schoonmaken terwijl zijn vrouw op de fiets zit of met de beentjes omhoog op de bank ligt?

Ik kan u melden: mijn man wil dat! Iedere dag ben ik weer verbaasd hoeveel hij voor me doet, terwijl ik met de zon op m'n bolletje door de polder race.

Natuurlijk doe ik zelf ook wel wat thuis. De was is bijvoorbeeld mijn pakkie an. De maaltijd bereid ik ook wel eens. Maar verder... is het qua huishouden zeer oneerlijk verdeeld bij ons. In het nadeel van vriend J.

Daarbij is J., zoals u misschien weet, zelf ook fanatiek fietser. Dat knelt als er huisgehouden moet worden. Maar niet getreurd: J. neemt zelfs in z'n wielerkloffie, met het zuur nog in z'n benen, de stofzuiger ter hand. Hulde aan vriend J.!

Ik ben geen slavendrijver hoor. Normaalgesproken hebben we een schoonmaakster. Boodschappen doen en koken, dat vind ik voor J. echt de max. Anders zou mijn schuldgevoel te groot worden.

Ik ben dus heel blij dat onze schoonmaakster na zes weken vakantie eindelijk weer terug is. En J. ook, vermoed ik.