Huisvlijt

De verkeerde afslag nemen zal je in een koers niet snel overkomen - mits je een beetje oplet.

Op elke kruising staat namelijk een mannetje of vrouwtje in een geel hesje met zo'n spiegelei de weg te wijzen. En als je vooraan rijdt, rij je natuurlijk gewoon achter de motoren en de wedstrijdleiding aan.

Waar je wél zelf rekening mee moet houden, zijn de belangrijke plekken in een koers. Dat kunnen beklimmingen zijn, of kasseistroken. Of smalle dijken met zijwind waar het peloton geheid uit elkaar wordt geslagen.

(Sorry, ervaren wedstrijdrenners, dit wordt voor jullie een saai stukje gesneden koek. Maar ik wil het toch even delen, omdat ik het destijds nogal een aha!-erlebnis vond.)

Iedereen wil bij het opdraaien van zo'n winderig dijkje vooraan in het peloton zitten om niet in de mongolenwaaier terecht te komen. Hetzelfde geldt voor een klimmetje of een kasseistrook: hoe verder voorin het peloton je zit, hoe minder oponthoud je ondervind van langzamere rensters en hoe meer aansluiting je houdt met de snelsten.

Tot zover alles duidelijk, lijkt me. Maar hoe weet je nu wanneer er een belangrijk moment komt? Dat weet je als je de route kent als je broekzak. Maar dat is bijna nooit zo, je kunt immers niet elke koers tot in den treure verkennen. Dus bestudeer je het routeboek, waarin alle belangrijke plekken zijn aangegeven.

Je kunt proberen alles in je hoofd te stampen, maar als je niet vies bent van een stukje huisvlijt, is dat helemaal niet nodig.

Neem daartoe het routeboek, een stukje sporttape en een pen. Tekenen maar! Een klim is een driehoekje. Een kasseistrook is drie puntjes. En een kasseienklim is een driehoekje plus drie puntjes. Easy as that.

Zet tot slot overal de tijd bij. Dus bijvoorbeeld: 12.41 Δ. Dan weet je dat je om 12.41 uur voorin moet zitten. En kun je om bijvoorbeeld 12.35 uur al beginnen met door het peloton naar voren manoevreren - mits je daar op dat moment nog niet bent.

Ik hoor u denken: waarom zet je er geen kilometers bij, in plaats van tijden? Veel handiger toch? Nou... Wij luxepaardjes rijden steeds met verschillende wielen: kasseiwielen in kasseiwedstrijden, carbonwielen met sjieke hoge velgen in gewone wedstrijden en dan hebben we nog onze trainingswielen. Je kunt die sensoren niet blíjven overzetten. Dus rijden we zonder teller en zetten we de tijden erbij.

(Voor de niet-wielrenners onder ons: ik vroeg me in het begin iedere keer weer af hoe ze in godesnaam konden weten hoe laat we welk punt zouden passeren. Maar ze weten het. Echt. Het klopt met een marge van een paar minuten altijd.)

Plak het stukje beschreven tape op je stuurpen en voilà. Je eigenste tomtom.