Het gele bandje

Een jaar lang heb ik 'm gedragen, het gele bandje van Lance Armstrong. Deze herfst heb ik 'm af gedaan. Hij ligt nu in mijn sieradenkistje, het ingedrukte LIVESTRONG kleurt langzaam grijs van het stof dat in de letters blijft hangen.

Het is niet zo dat ik de strijd tegen kanker niet meer ondersteun. Integendeel. Ik draag het bandje niet meer omdat bij ons thuis de kanker overwonnen is. Mijn broer is genezen.

Ruim een jaar geleden werd bij hem teelbalkanker geconstateerd. Na twee operaties en een serie chemokuren kwam in augustus het verlossende bericht: hij is schoon. Godzijdank.

Het was zacht gezegd geen leuke tijd. Ik vond het vreselijk om te zien hoe zijn jonge lichaam hem in de steek liet. Hoe hij leed onder de chemokuren. De misselijkheid. Alles deed pijn. Het liefst lag hij in foetushouding opgerold onder een laken. Zelfs een aai over zijn wang of een kus op zijn voorhoofd kon hij niet verdragen. En dat kale koppie, het stond 'm lang niet slecht, maar ik zie hem toch liever met haar.

We lazen thuis de biografie van Lance Armstrong. Met afgrijzen voor wat er nog zou kunnen komen. Maar we putten er ook hoop uit. Mijn zieke broer, mijn ouders en mijn andere broer; we deden allemaal het gele bandje om. Als teken van verbondenheid, dat we samen zouden vechten.

Toen mijn broer het goede nieuws kreeg dat hij genezen was, duurde het bij mij nog even voor ik het bandje af durfde te doen. Maar sinds het in mijn sierandenkistje ligt, heb ik afscheid genomen van de kanker.

Ik ben de enige wielrenner bij ons thuis en kende Armstrongs verhaal natuurlijk al. Het is bijzonder hoe hij ervoor gezorgd heeft dat wielrennen en de strijd tegen kanker onlosmakelijk verweven zijn geraakt.

Ondanks dat ik verre van een bekende wielrenner ben, werd ik toch gevraagd om ambassadeur te worden van een Alpe d'Huzes-team en een Ven2-4Cancer-team (het Belgische zusje, waarbij niet de Alpe d'Huez, maar de Mont Ventoux wordt beklommen om geld in te zamelen voor de kankerbestrijding).

Tegen beide heb ik 'ja' gezegd, aanvankelijk zonder te vertellen dat ik daar een heel persoonlijke motivatie voor had. Daar was ik nog niet aan toe. Nu wel.

Ik kan er lacherig over doen dat men mij gevraagd heeft, want kom op, Marijn de Vries (wie?!) in je comité van aanbeveling, daar is toch niemand van onder de indruk. Maar eerlijk gezegd ben ik trots dat ik er mijn naam aan mag verbinden.

Wielrennen doe ik puur ter meerdere eer en glorie van mezelf. Niemand wordt er beter van, behalve ik. Nou ja, beter, ik word er op z'n minst gelukkig van. Als ik met mijn egotrip toch iets kan betekenen voor anderen, dan doe ik dat graag. Zéker omdat het de strijd tegen kanker betreft.

Want helaas is mijn verhaal niet uniek. Ik had het nooit gedacht, maar het kan kennelijk maar zo: ineens heeft je broer het. Dan is het geweldig om te weten dat er mensen zijn die voor hem, en voor alle anderen, een jaar lang trainen om zes keer de Alpe d'Huez of vier keer de Mont Ventoux op te fietsen.

Doreen en Fred&Patrick, heel veel succes!