Haastige spoed

Ik ben dus zo iemand die altijd op het nippertje komt binnenhollen. Of net te laat is.

Op het station ben ik steevast degene die nog net de trein in springt voor de deuren dicht gaan. De TomTom geeft bij mij altijd aan dat ik een paar minuten te laat op mijn bestemming zal arriveren - meestal kom ik toch net op tijd. (Foei.)

U kunt zich dus vast voorstellen hoe de voorbereidende rituelen bij ons thuis gaan. Razendsnel douchen. Vliegensvlug aankleden. Als een idioot brood smeren, of een bakje kots klaarmaken. Rennen naar beneden, krant vergeten, terug, krant meegrissen, schelden op de klemmende deur en dan zoef er vandoor.

Ik sta wel op tijd op. Dat is het probleem niet. Maar ergens verdwijnen iedere ochtend steevast tien minuten. Treuzelmomentjes. Dan sta ik me ineens drie keer om te kleden bijvoorbeeld. Of twijfelmomentjes. Staartje in m'n haar? Elastiekje erin, elastiekje eruit, elastiekje erin, nee toch maar uit.

Gisteren was ik van plan mijn fiets mee te nemen in de trein en aan het eind van de middag terug te fietsen, van Hilversum naar Zwolle door de polder. Eindelijk kon dat weer eens! Mooi weer immers, en het wordt tegenwoordig pas om zeven uur donker.

Zulke plannen vergen extra tijd en vooral oplettendheid 's ochtends. Want 's avonds alles inpakken en klaarleggen, nee, daar ben ik niet goed in. Sterker: 's avonds hangen er meestal nog dingen aan de lijn die ik de volgende dag aan/mee wil.

Dus ik stond gisterochtend tien minuten eerder op. Fietsschoenen, sokken, helm, broekje, kort zweetshirt, lang zweetshirt, jasje, bodywarmertje, beenstukken, hartslagmeter. Alles? Ja alles. Bandenspanning, kettingvet, reservebandje. Carvan Cevitam in de bidons. Klaar. Racen maar.

Op het fluitsignaal van de conducteur sprong ik met fiets en al de trein in (ik moest natuurlijk nog een kaartje voor m'n fiets kopen, waar ik geen tijd voor had ingepland.) Met de fiets manouevrerend door de coupé (ik was zo op het nippertje dat er geen tijd meer was om naar zo'n speciale fietscoupé te sjeesen) liep ik nog een keer de spullen in mijn rugtas na.

Er knaagde namelijk iets. Had ik echt wel alles? Ja, ook aan overschoenen en handschoenen had ik gedacht. Voor als het plots koud zou worden.

O shit. Zie je wel.

Sportbeha.