Gaap

Als ik vroeger gaapte tijdens onze redactievergaderingen, keken mijn collega's me verstoord aan. "Ga es wat eerder naar bed joh", kreeg ik te horen. Of: "Zo saai is het toch niet?"

(Het is meestal ook niet saai, integendeel. Maar ik kan gewoon niet zo goed stil zitten. Dat is niks nieuws, dat heb ik nooit gekund. Zet mij lang stil en ik ga de boel op stelten zetten. Of vreselijk gapen. Of allebei.)

Tegenwoordig wordt mijn gegaap opvallend genoeg op een heel andere manier geïnterpreteerd. "Jaaa, sporter hè?", glimlacht men als ik mijn opengesperde mond weer eens achter mijn hand verstop. "Die gapen veel. Hoort erbij. Goed bezig!"

Ik mag ineens lui zijn. Want dat hoort bij topsport.

Maar ik moet nog flink aan de bak wil ik ooit de luiheid van Lars Boom benaderen, als ik Thijs Zonneveld mag geloven. Lars heeft lui zijn tot kunst verheven. Hij noemt het lamlullen. Schitterend.