Ezeltje

Als je met het ezeltje van Bobbie Traksel onder je arm door de gangen van Studio de Plantage loopt, kun je natuurlijk commentaar verwachten.

'Ezeltje' is namelijk een understatement. Het is eerder een ezel. Bijna levensgroot. Mooi ding hoor, daar niet van. Maar je kunt er niet onopvallend mee rondlopen.

De drie heren die na onze uitzending hun jas stonden aan te trekken, konden dus ook niet anders dan een paar opmerkingen maken.

"Hee, het ezeltje van Bobbie!"
"Die hebben we net tijdens de uitzending helemaal niet gezien..."
"Ja, jammer zeg. Mooi ding."

En toen, alsof het heel normaal was, vervolgden ze:
"Hoe is het trouwens met jou? Weer een beetje hersteld?"
"Ja, jij hebt ook heel behoorlijk gereden dit weekend, toch?"

Euuhwww... hè?! Hoe het met míj gaat? Hoe weten deze heren nou...?! Oh ja: de stukjes op de Holland Sport-site. Maar... daar staat geen foto van mij bij. Tenminste, niet eentje waarop ik herkenbaar ben. Mijn weblog dan, of twitter. Ja, dat zal het zijn. Want ik kende deze heren echt niet. Geloof ik.

Het blijft zo ontzettend gek dat mensen me soms 'herkennen'. Ik sta meteen met m'n mond vol tanden. Omdat ook altijd ogenblikkelijk de twijfel toeslaat: ken ik hen misschien toch? En bega ik hier nu een enorm ezelachtige blunder?

Gelukkig heb ik altijd een smoes klaar. "Ja, wielrenners hè", zeg ik dan. "Die zien er altijd zó anders uit zonder helm en in hun gewone kleding!" Werkt altijd. Het ís ook zo trouwens.

Deze heren bleek ik echt niet te kennen. Tenminste, ze toonden zich niet beledigd toen ik geen blijk van herkenning gaf. Maar misschien was dat ook wel beleefdheid. Want ze bleken wel degelijk te weten waar ik vaak train: "Tot op de Knobbel!"