Naar de k-lôh-tù

Het wordt steeds rustiger in ons appartement nu de week vordert. Na de training gaan de slaapkamerdeuren dicht en ligt iedereen met z’n beentjes omhoog. Vooral vandaag. Het is dag drie in een blok van drie. Waaiertraining deden we, dat betekent maximaal gaan. Alles eruit, weet u nog?

(Voor de niet-wielerkenners onder ons: een waaiertraining betekent dat we in een treintje achter elkaar aan rijden. Bij zijwind fietsen we schuin achter elkaar, vandaar de naam: waaier. In alle gevallen rijden we zo dicht mogelijk op elkaar, bijna met je voorwiel tegen het achterwiel van je voorganger. Dan maak je optimaal gebruik van haar zuigende werking.

Alleen de eerste in de rij vangt vol de wind. Zij rijdt zo hard ze kan. Dat doet pijn, dat hou je niet lang vol. Daarom wordt er om de paar tellen gewisseld: de voorste laat zich naar achteren zakken en iedereen schuift een plaatsje op. Omdat we zo hard mogelijk gaan, moet je eenmaal achteraan een sprintje trekken om weer aan te sluiten. Dat doet opnieuw pijn.

Als je geluk hebt kun je een héél klein beetje herstellen voor je weer vooraan bent. Als het echt goed draait – en dat is precies de bedoeling – versnelt de voorste in de rij steeds een klein beetje. Het hele treintje gaat steeds harder. Dan moet je ook middenin het treintje op topsnelheid blijven fietsen. Zo kun je met een groep van twaalf flink tempo maken: wij gingen vandaag bijvoorbeeld een paar kilometer lang 55.

De kunst is dat je bij die snelheid nooit een gat laat vallen. Dan ben je namelijk de sjaak. Want een gat kun je bij dat tempo nooit van z’n leven in je eentje dicht rijden. In een wedstrijd wil je als ploeg zoveel mogelijk mensen sjaken, maar dat begrijpt u natuurlijk wel. Tot zover, beste niet-wielerkenners.)

Aan het begin van de week was iedereen luidruchtig aan het douchen na de training. Toen werden er theetjes gedronken, er werd eindeloos geouwehoerd en we speurden naar een tv-zender waar we iets van de Olympische Spelen konden opvangen. Nu is te merken dat we bepaald niet op vakantie zijn. Iedereen wordt stiller, iedereen neemt de tijd te herstellen.

Ik ook. Als ik in de spiegel kijk, zie ik vermoeidheid onder de sproeten die door de zon tevoorschijn zijn gekomen. Want waaierrijden vraagt niet alleen veel uithoudingsvermogen. Omdat we zo dicht op elkaar rijden, vergt het ook opperste concentratie. Zeker als je nog niet zo’n ervaren waaierrijder bent. Zoals ik.

Tel daar de twee zware trainingsdagen van gister en eergisteren bij op en voilà: “Naar de k-lôh-tù!” zoals mijn ploeggenootjes op z’n Rotterdams zeggen. Maar goed dat we morgen een rustdag hebben.