Kasseipijn

De hele week hadden mijn collega's me al bang gemaakt voor de Paddestraat. Een hel van een kasseistrook, zeiden ze. En hij lag er naar verluid ook nog eens extra slecht bij door de vorst van deze winter.

Er zaten kraters in, en de stenen staken nog gemener uit dan ze altijd al deden. Van de profteams die de Omloop verkend hadden, waren maar liefst tien van de twaalf renners lek gereden op de Paddestraat. Er zouden gegarandeerd fikse valpartijen komen daar.

Natuurlijk wist ik in m'n achterhoofd ook wel dat ze hun verhalen expres extra angstaanjagend opdisten, want zij gingen de profs filmen op de Paddestraat (morgenavond in Holland Sport!). Dat moest toch op z'n minst een béétje spectaculair en heroïsch worden.

Maar vrijdagmiddag op kantoor, toen de kriebels steeds heviger werden, kon ik hun verhalen echt niet meer aanhoren. Laat me met rust! dacht ik. Ik wil dat niet weten! Ik moet daar morgen rijden! Maar ik zei niks natuurlijk. Stoer als ik wilde overkomen.

Collega's C. en B. waren zelfs zo aardig om gisterochtend voor de start even bij onze camper aan te kloppen. Zo zenuwachtig als een potje met pieren stapte ik naar buiten. Het regende en het waaide hard. C. en B. lachten om mijn bleke neusje en C. stak van wal met nóg meer helleverhalen over wat je als renner kan overkomen bij harde windstoten. "Eh, jongens...", zei ik. "Ik ga weer naar binnen. Doei."

Intussen had ik natuurlijk ook al allerlei enge verhalen gehoord over de Molenberg. Een steile kasseienklim, die er naar ik begreep ook niet best bij lag. Vaak is er naast een kasseienklim wel een gootje of een randje waar je in of op kunt rijden, maar op de Molenberg niet. Daar moet je gewoon dwars over die steenklompen heen.

Rijden op kasseien vergt een speciale techniek, en klimmen op kasseien al helemaal. Zeker als ze nat zijn, want dan zijn ze glibberig.

Gaan staan op de pedalen is geen goed idee. Je achterwiel glijdt dan makkelijk weg. Zitten blijven dus, met je kont naar achter want dan hou je druk op je achterwiel en is de kans op slippen het kleinst. Handen in het midden van je stuur. Dan kun je minder goed sturen, maar alleen op die manier kun je je stuur fatsoenlijk vasthouden. Kasseirijden trilt namelijk als een gek en voor je het weet trilt je stuur uit je handen. Tot slot: met een zo groot mogelijk verzet (= versnelling) er overheen danwel naar boven stampten.

Ik zal de kasseien niet snel vergeten. Wat een kutdingen. Maar de Paddestraat: pfff. Niks aan het handje. Stampte ik zo overheen. De Lange Munte die er na kwam was veel erger. Nauwelijks hersteld van de 2,3 kilometer Paddestraat mag je nog eens 2,5 kilometer. Ai ai. Auw auw.

En de Molenberg? Viel ook erg mee. Ik glibberde wel een beetje omdat ik niet op een lekkere plek zat, met wat langzamere vrouwen voor me, zodat ik mijn tempo niet kon vasthouden. Maar ik kwam redelijk boven.

Nee. Dan de Paterberg. Daar had ik niemand over gehoord, maar dat was dus de werkelijke hel. De allereerste kasseistrook in de Omloop, en dan meteen op een klim met stukken van 20,3%. De kasseien waren nat en glibberig. Niet gaan staan, niet gaan staan. En zeker niet stilvallen! Want dan moest ik net als die andere vrouwen afstappen en lopen. No way.

Ik dacht slim te zijn door in het gootje naast de kasseien te gaan rijden. Fout. Nooit doen als er veel mensen voor je rijden, met de kans op stilvallen van slechte klimmers. Dat gebeurde uiteraard. Ik moest uit m'n pedaal. Probeer daar maar weer eens in te klikken, op een kasseienhelling van ruim 20%. Ik weet niet meer hoe ik boven gekomen ben, maar ik kwam er. Fietsend. En zag de snelsten in de wedstrijd voor me wegrijden. Pijnlijk leermomentje.

Dus. Met de kasseipijn nog in de benen en handen prent ik mezelf in: zorg er de volgende keer in godsnaam voor dat je voorin zit als de Paterberg begint - óók als je nog uitblaast van het op kop sleuren in de kilometers ervoor. Maak je geen zorgen over de Molenberg en de Paddestraat. Die komen pas ver daarna. En je weet nu: dat zijn eitjes, vergeleken bij die vuile Paterberg.