Incognito

Vanmorgen sjeesde ik weer eens op mijn vouwfietsje door Amsterdam. Van het station naar studio De Plantage. Het was druk: fietsers overal (de Grote Stad is natuurlijk al snel druk voor een provincietrutje als ik).

Ik reed op mijn kleine tweewielertje iedereen voorbij. Dat doe ik altijd. Ik denk daar verder niet zo over na, ik fiets gewoon graag lekker door.

Maar dat viel vanochtend kennelijk op. Tot drie keer toe haalde ik gehaaste mannen in, die zwoegend op hun grote mannenfietsen met vierentwintig versnellingen over het fietspad denderden. Ze keken stuk voor stuk stomverbaasd omlaag, naar dat onderdeurtje op haar kleine vouwfiets dat daar even voorbij flitste.

Eentje kwam me zelfs hevig bellend weer achterop, toen er even een kleine opstopping was. Hij wilde inhalen, hijgde hij in m'n nek. En snel een beetje. Hij had haast, namelijk. Toen de opstopping oploste, spande ik m'n beenspieren en trapte weer verder. Heel die bellerd niet meer gezien. Gelost.

Tja. Wielrenster incognito. Dan krijg je dat.