Hatseklats Col de Rates

Profwielrenners spotten, internetten, flirten... Uit uw reacties blijkt dat u denkt dat wij alles doen behalve trainen hier in Spanje, lieve lezer. Ik help u uit de droom.

Een dagje uitrusten betekent: de volgende dag volle bak. Klimtraining. Twee keer de in donkere wolken gehulde Col de Rates op. De specs zijn niet klip en klaar op het wereldwijde web te vinden, maar met behulp van wat rekenwerk van vriend J. en mijn eigen ervaring hier zijn wij tot de volgende conclusie gekomen (corrigeer ons als we stierenstront praten): Col de Rates is tussen de 6 en de 7 kilometer lang, tegen een gemiddeld stijgingspercentage van zo'n 7%. Uiteraard is 'ie op sommige stukken steiler. Hij wordt nergens vlak, laat staan dat je even een stukje freewheelend kunt herstellen.

"Doe elkaar maar lekker pijn. Alles mag eruit!", was de boodschap waarmee we omhoog gestuurd werden. Dat heb ik geweten. Ik kwam terecht in een groepje van drie. Hevig hijgend reden we omhoog. Mijn blik flitste van m'n hartslagmeter (Help! Als 'ie nog meer stijgt ga ik echt snel verzuren) naar de weg (Hoe ver nog, hoe steil nog...? Au! Hoe ver nog?!) en terug naar mijn hartslagmeter (Oei... Hartslag blijft stijgen...).

Iets als dit had ik nog nooit gedaan. Hoe lang zou ik dit tempo volhouden? Wat als ze echt doortrekken (= langzaam maar zeker versnellen)? En wat als één van mijn maatjes demarreert (= er plotseling vandoor gaat)? Aiai, dan kan ik echt niet volgen!

Met mijn hoofd vol stemmetjes stampte ik door. En voor ik het wist maakte ik een fout. "Hoe ver nog?", piepte ik tussen twee ademteugen door. Geen antwoord. Drie seconden later wel: poef. Daar ging Chantal. Sukkel! Had je nou niet zo laten kennen! Woedend op mezelf ging ik staan en probeerde haar wiel te pakken (= meteen achter haar te zitten). Maar ze was al lang en breed vertrokken. Ze had een gat geslagen van zeker vijftien meter.

Mijn hartslag was skyhigh. Ik begon te piepen. Maar ik moest door. Ik wilde per se naar dat wiel toe. Chantal gaf er natuurlijk nog een lap op (= fietste stevig door) dus het gat bleef. Snot droop uit mijn neus. Mijn benen ontploften zowat.

Maar. Chantal was wel erg vroeg vertrokken. De top was nog ver. Haar tempo zakte iets. Kom op Marijn, je mag dood, maar pas op de top! beet ik mezelf toe. Ik ging weer staan en perste er een sprintje uit. Waar is de streep, waar is de streep?! Er stond geen streep op de weg. Dat wist ik al. Maar toch.

Chantal was zo goed als boven. Ze was er, vond ze, en hield haar benen stil op het moment dat ik haar inhaalde. Geen streep. Geen winnaar. Hoefde ook niet. We hadden ons aan de opdracht gehouden en elkaar gesloopt. Of althans, ik was gesloopt. Zo erg dat ik bijna ging kotsen. Ik kon het nog net wegslikken.

Ai. Alles mocht eruit... en ik hield het nog net binnen. Toch niet helemaal aan de opdracht voldaan. Beetje jammer.