Byebye loopschoentjes

Helaas jongens. Vanavond was de laatste keer dat jullie naar buiten mochten deze winter. Vanaf morgen ga ik alleen nog maar fietsen. Misschien volgend jaar weer. Voor nu: bedankt voor de bewezen diensten in de sneeuw, de regen, de pekel en de modder.

Ik weet dat veel wielrenners en kenners vinden dat je als fietser niet moet lopen, beste schoentjes. Ik moet toegeven: leuk vond ik het ook niet altijd. Anderhalf uur rennen is namelijk erg lang. En saai. Ik red het eigenlijk alleen met heel harde muziek. Maar jullie hebben me wel een enorm stuk basisconditie gegeven deze winter. En na wat opstartproblemen waren er ook heus dagen waarop ik het lopen heerlijk vond.

Vóór deze winter had ik nooit gedacht dat ik langer dan een half uur achter elkaar zou kunnen rennen. Maar ik kan het. En steeds beter, ook. Ik begon op zo'n veertien kilometer in anderhalf uur. Vanavond droegen jullie me ruim achttien kilometer in negentig minuten. Nog even, en ik loop de halve marathon in anderhalf uur.

Maar nog steeds zijn de laatste tien minuten afzien. Dan worden de kuiten stijf. En begin ik m'n hamstrings te voelen. Thuis gekomen moet ik echt even uitfietsen, op de roller. Zo gauw ik zit en trap voel ik: ja, dit is mijn beweging.

Jullie krijgen een mooi plekje in de kast. Daar kunnen jullie de zomer doorbrengen. Volgend jaar mogen jullie vast wel weer buiten spelen. Maar koester geen illusies: onze relatie blijft puur platonisch. Echte liefde, dat wordt het nooit.