Zeikwijf

Normaal gesproken ben ik helemaal geen zeikwijf.

Tijdens trainingen met de ploeg moeten er altijd wel een paar plassen onderweg, maar ik hoef nooit de bosjes in.

Zelfs tijdens mijn eigen duurtrainingen sta ik fluitend de andere kant op te kijken als mijn mannelijke fietsmaatje (ik noem geen namen) minstens één keer per anderhalf uur plassen moet.

Maar als er sneeuw ligt is alles anders. Dan moet ik continu plassen. Doorgaans ligt hier weinig tot geen sneeuw in de winter. Het is dus altijd tot een typisch wintersportprobleem beperkt gebleven. Voor we 's ochtends vertrokken: plassen. Als we met het liftje boven kwamen: plassen. Na twee afdalingen: plassen. Voor de lunch, na de lunch, nog drie keer tussendoor: plassen.

Tot mijn grote ergernis heeft het probleem zich met de komst van de sneeuw uitgebreid tot ons eigen land. Natuurlijk hou ik er rekening mee. Ga ik extra plassen voor vertrek. Maar ik hoef maar een minuutje buiten te zijn en ik moet alwéér.

Zo ook vandaag. Ik ging hardlopen. Maar ik was de straat nog niet uit en ja hoor... Terug? Nee. Als ik even bezig ben, voel ik het vast niet meer. Dacht ik. Mooi niet dus. Op de Oude Veerweg liep ik al te knijpen.

Even snel plassen in de berm dan maar? Nee, teveel sleetjerijders op de IJsseldijk en bovendien had ik zo'n fijn wielerhansopje aangetrokken onder mijn hardloopbroek, voor de warmte. Dan zou ik me helemaal moeten uitkleden voor een plas. Was het niet echt het weer voor (hoewel: ik heb het wel eens gedaan tijdens het mountainbiken, toen er ook sneeuw lag en ik het echt niet meer hield. Dat was nog eens k-k-k-koud en oncomfortabel!).

Bij het Engelse Werk heb ik serieus overwogen om naar binnen te gaan en een toilet te zoeken. Maar ja, dat haalt je helemaal uit je ritme hè, en dat is ook irritant. Volhouden dus maar. Uiteindelijk hou je het altijd wel op tot je thuis bent, maar leuk is anders.

Het ziet er mooi uit hoor, die sneeuw. Echt. Maar het belemmert alles (de deur uitgaan kan bijna niet met al die sneeuwjachtalarmen), het verpest het ijs (schaatsen was zó'n mooie alternatieve training geweest), een Elfstedentocht komt er toch niet (daarvoor had ik de kou en de prut nog wel even willen verdragen) en ik wil wel weer eens trainen zonder dat ik steeds moet zeiken.

Kom maar op met die dooi.