Hoogtestage

Een weekje langlaufen op 1200 meter, daar merk je later in je trainingen niks van. Dan moet je toch minstens twee weken op minimaal 1500 meter en liever nog hoger zitten. Dat dacht ik tenminste altijd.

Ik heb nog nooit echt op hoogte getraind, dus praktische ervaring heb ik niet. Wel merkte ik anderhalve week geleden in Zwitserland meteen dat mijn polsslag tijdens het trainen wat hoger was dan in Nederland. Niet veel, een paar slagen slechts, maar toch.

Mijn Zwitserse vriend K., sportman in het algemeen en oud-triatleet in het bijzonder, wist te vertellen dat ik wel degelijk wat zou merken van mijn hoogtestage. "Let maar op: volgend weekend voelt het ineens alsof je veel meer energie hebt."

Ik was enorm benieuwd, maar zijn voorspelling ook al snel weer een beetje vergeten. Tot ik ging hardlopen gisteren.

Want ondanks het feit dat ik al vanaf het moment dat ik de straat uit liep plassen moest, vloog ik. Watskeburt!? dacht ik. Ik had energie voor tien. Ik rende mijn door de sneeuw extra zware rondje sneller dan ik ooit had gedaan. En ineens herinnerde ik 't me: mijn hoogtestage.

Zou het dus toch...? Of was het psychisch? Wat maakt het uit. Waar het ook vandaan komt: hopelijk kan ik dit gevoel nog even vasthouden. Lekker!