Fietsen voor Haïti

Hai, ik ga je deze week sponseren €0,15 per fietskilometer, 5 dagen. Voor slachtoffers Haïti.

Dit berichtje kwam vanochtend uit het niets binnen op mijn twitter. Afzender: giantbiker. Er stond nog een tweede tweet bij:

Hoeveel km denk je te maken deze week?

Wauw! Wat krijgen we nou?, dacht ik. En: van wie is dit afkomstig? Twee kliks later wist ik dat 't Jan (46) uit Zeeland betreft, die uit zichzelf met deze sponsoractie is begonnen.

Ik ken Jan niet. Tenminste, ik heb hem nooit ontmoet. Hij sponsort alleen mij. Waarom? Geen idee.

Ik vraag me af of Jan weet dat ik het nieuws altijd op de voet volg. Dat ik erg geschokt ben door de aardbeving in Haïti en vooral door het drama dat zich daar nu ontvouwt. Anarchie, plunderingen, overlevenden die nog vastzitten in het puin in dorpen die onbereikbaar zijn voor reddingswerkers, lijken die op straat liggen te rotten en hulpverleners met eten, drinken en medicijnen die vastzitten op het vliegveld. Ik heb er geen woorden voor, zo afschuwelijk. Machteloos gevoel.

Jan heeft er denk ik ook geen idee van dat de vriend van mijn vriendin Mijke als 9-jarig jongetje geadopteerd is uit Haïti. Judy is al dagenlang regelmatig op tv en staat in kranten. Hij is de initiatiefnemer van de bijeenkomst in Amsterdam afgelopen zaterdag, waar ook burgemeester Cohen en minister Koenders hun medeleven betuigden.

Vrijdagochtend bezorgde Judy me nog koude rillingen toen ik, op weg naar mijn trainingskamp in Limburg, hoorde wat hij op Radio 1 vertelde over zijn (over)leven als klein jongetje in het straatarme land. En dat hij juist van plan was om eind januari naar Haïti te gaan, op zoek naar zijn roots en zijn biologische ouders. Ik dacht nog: wat doe ik hier eigenlijk in die auto met mijn fiets achterin. Belachelijk gedoe. Ga wat nuttigs doen met je leven!

Het is een slechte week om mij te sponsoren. Vandaag heb ik rustdag. Morgen doe ik een inspanningstest bij de sportarts en daarna ga ik twee uurtjes uitfietsen. (Voor de niet-wielrenners onder ons: tijdens een inspanningstest fiets ik me dood onder begeleiding van een sportarts, die dan kan constateren hoe het fysiek met me gesteld is - ik vond dat ik dat toch even moest uitleggen.)

Woensdag lijkt een goede fietsdag te worden: er staat een duurtraining van zo'n negentig kilometer op het programma. Donderdag ga ik hardlopen (gelukkig mag ik die kilometers ook meetellen van Jan, maar dat worden er niet meer dan een stuk of zeventien). Ook vrijdag hoop ik wat kilometers weg te trappen. Dan train ik in Limburg.

Vijf dagen. De teller zal vermoedelijk op zo'n tweehonderdvijftig kilometer blijven steken. Ik hoop dat Jan er niet van schrikt: 42,50 is toch een heel bedrag. Maar goed dat hij dit aanbod niet in de zomer doet: dan ga in vijf dagen richting de vijfhonderd kilometer.

Ik probeer deze week zoveel mogelijk kilometers te sprokkelen, om Jan zoveel mogelijk geld af te troggelen. Zo heeft dat stomme gefiets van mij toch nog zin! Ik ga het bedrag zelf verdubbelen, heb ik besloten.

Wat kun je doen als er zo'n ramp plaatsvindt? Niks. Of een onbekende wielrenster uit het niets gaan sponsoren. Ik ben er stil van, Jan.