De lift

Aangezien ik de laatste tijd niet veel spannenders meemaak dan wakker worden met een koortslip (GRRRR!), volgt hier een volstrekt niet fietsgerelateerd maar naar mening mening zeer hilarisch après vakantie verhaal.

Na twee dagen reizen (weet u nog?) kwamen vriend J. en ik vorige week zondag redelijk gaar thuis. We laden snel onze spullen uit de auto en zetten alles in de lift (jaja wij hebben voor een gebouw met slechts een verdieping een lift, très chic voor rennersbenen).

Op het moment dat we op 'op' drukken, begint er iets te brommen. Heel erg te brommen. J. en ik kijken elkaar bevreemd aan. De lift doet wel vaker raar. Maar gebromd heeft ie nog nooit.

We tillen onze spullen van de lift naar onze woning. Het gebrom houdt aan. Sterker, het lijkt wel verplaatst naar ons huis. Brrrrrrrrrrr! De muren van onze hal trillen van dat diepe, resonerende gebrom.

J. loopt het hele huis door om te ontdekken waar het geluid precies vandaan komt. Het kan ook wat anders dan de lift zijn, immers. Komt het uit de keuken? Nee. Stoppenkast? Alle stoppen eruit en er weer in: nee. De verwarmingsketel? Reset: nee. Zijn J.'s peperdure boxen kapot gegaan tijdens onze vakantie? Godzijdank! Nee.

Dan moet de brom toch echt uit de lift komen. Ons huis zit naast de liftschacht; we horen het ding wel vaker als het kuren heeft, dus dat wij het gebrom binnen horen kan best. Ineens lijkt het even op te houden. De brom hapert. Twee keer. En gaat vervolgens vrolijk resonerend verder. Ons houten overloopje trilt ervan. Brrrrrrrr!

J. loopt naar de buren. Of zij die brom in de lift al eerder gehoord hebben. De buurman trekt zijn wenkbrauwen op. Nee...

Verdorie, zondagmiddag, maar dat gebrom in huis houden we echt geen hele avond plus nacht vol. Hoewel... brrr * stilte * brrr * stilte * brrrrrrrrrrrrrrr! Shit.

J. belt dus maar met de extra prijzige liftenstoringslijn voor in het weekend. Jaja vooruit, ze zullen iemand sturen. Of we even geduld hebben. Ja hoor. Even.

Uitpakken dan maar. We hebben al een deel van de spullen opgeruimd, als J. zijn rugzak uit het halletje pakt. Het sonore gebrom verandert van klank. Wordt minder zwaar en doordringend. J. maakt z'n rugzak open, kijkt erin en slaat zich voor het hoofd.

"Oh nee hè. Kijk nou!" Hij diept de elektrische tandenborstel op, die verwoed draait. Brrrrrrrrrr!

"Eh, meneer van de extra prijzige liftenstoringsdienst voor in het weekend? U bent toch nog niet met een gepeperde rekening onderweg? Toch? Want u raadt het nooit: ik geloof dat we het probleem met de lift zelf al opgelost hebben..."