De hel? Oostenrijk!

We draaien de snelweg af. Alarmlichten voor ons: file. Shit, nu al?

We zijn een half uur geleden vertrokken uit ons vakantiedorpje Scuol en zojuist de grens tussen Zwitserland en Oostenrijk gepasseerd. Slechts zeventig kilometer te gaan tot de Duitse autobahn. Acht uurtjes rijden nog naar huis. Als de file niet te lang is.

Aanvankelijk rijdt het nog langzaam door. Dan staan we ineens minuten lang stil. We rijden weer een poosje langzaam. En staan dan opnieuw stil.

Na een uur in de file rijden we nog maar een paar meter per keer. En staan we wel tien of soms twintig minuten muurvast op onze plek. De motor gaat uit, natuurlijk. Het wordt koud in de auto.

Wat is er toch aan de hand? Waarom staan we zo lang stil? Staat er ergens een stoplicht, of is er een ongeluk gebeurd? De Oostenrijkse radio braakt in plaats van filemeldingen slechts gruwelijke muziek uit.

Mijn benen deden al een beetje pijn toen we in de auto stapten. Na het joggen over de langlaufloipe tussen half acht en negen vanochtend was er geen gelegenheid tot uitfietsen. De plaatselijke fitness was nog niet open.

Van al het stilzitten gaan mijn benen steeds meer pijn doen. Af en toe stap ik even uit om wat rond te strompelen. Dit is niet goed voor rennersbenen..., maalt het door mijn hoofd.

We staan inmiddels twee uur in de file en zijn nog geen vijftien kilometer opgeschoten. Hoe lang gaat dit nog door? "Tot de grens", voorspelt vriend J. "Dat kan toch niet!?", huiver ik. "Dat is nog ruim vijftig kilometer! Met dit tempo zijn we daar vanavond om acht uur nog niet!"

Ik moet plassen. Al die priemende ogen vanuit andere auto's bevallen me voor geen meter. Ik stort bijna in een ravijn als ik eindelijk een plekje heb gevonden waar ik ongezien een geel kuiltje in de sneeuw kan maken.

We staan een half uur lang stil voor een bedrijf dat grafstenen maakt. "Ik ga er eentje uitzoeken", zucht J. "En dan ga ik er meteen onder liggen." Omdraaien? Geen optie. Wie weet wat je dan aantreft. En misschien is de file wel zó afgelopen. Na deze bocht. Of de volgende. Of die daarna.

Het is intussen gaan sneeuwen. En vergeet het maar dat iemand op het idee komt de weg schoon te maken. Wat een kutland.

Als je drie uur in een praktisch stilstaande file staat (heet dat dan nog wel file?), kun je je niet voorstellen dat je het nóg vier uur zult uithouden. Ik kan u zeggen: je houdt het uit. Hoe, dat weet ik achteraf ook niet meer.

Wel weet ik dat ik, heen en weer draaiend op mijn stoel of buiten langs de file wandelend, eindeloos vaak heb gedacht dat ik mijn benen niet zo mag martelen. En dat ik, als het nu niet snel gaat rijden, twéé dagen in de auto zit - waardoor ik een trainingsdag mis. Hoewel ik dan moeiteloos een rustdag en een trainingsdag kan omwisselen, raak ik van die gedachte toch lichtelijk in paniek.

Om half acht 's avonds passeren we de Oostenrijks-Duitse grens. Doorrijden? Nee, want bij Stuttgart stuiten we wéér op een file. We zijn het kotsbeu en bellen een hotel. Bij aankomst blijkt de door ons gereserveerde tweepersoonskamer vergeven. Er zijn alleen nog twee eenpersoonskamers. Vooruit maar. Kan er ook nog wel bij.

Als we onze tassen uit de auto willen pakken, stuiten we op een Nederlander met een glas wijn in een busje. "Alleen even kijken hoe koud het is", wuift hij met dubbele tong naar een thermometertje op het dashbord. Min acht.

J. blaast wat file-stoom af. De man kijkt ons bevreemd aan. "Wisten jullie dat niet? De zaterdag na de jaarwisseling staat het in Oostenrijk altijd muurvast. Dan gaan de Duitsers naar huis. Samstag reisetag, sonntag ruhetag, montag arbeiten. Zo doen ze dat, onze oosterburen. Dat ze de hele dag vast staan, weten ze allemaal. Jullie niet? Tsk."

Kennelijk zijn wij zo'n beetje de enige Nederlanders die daar niet van op de hoogte waren. Sukkels die wij zijn. Want dan waren we natuurlijk nooit, maar dan ook nóóit op zaterdag door Oostenrijk gaan rijden. En niet alleen om mijn rennersbenen te sparen.

Wat een hel.