Schroothoop

Dit heeft de chirurg vanochtend uit m'n schouder geklust.

Nee, niet die euro natuurlijk, die heb ik erbij gelegd als referentiekader. Raar idee hoor, dat dit zes weken in mij heeft gezeten. U kunt het op de foto niet zien, maar d'r zit zelfs nog een klein beetje bloed aan.

Tot zover. Ik ga weer slapen met een zakje ijs op m'n schouder. Later.

Geen rails a.u.b.

Zo ziet ie er nu uit. Het ijzerdraad steekt mooi uit, spieren en weefsel hebben zich goed verstopt: voilà, een verschrompelde schouder. Ter vergelijk: dit was 'm vier weken geleden.

Morgen zal ie dus nog wel verschrompelder zijn, zonder die uitsteeksels. Gelukkig schijnt dat snel te veranderen. 't Enige waar ik me een beetje zorgen over maak, is de nieuwe snee in m'n schouder. Die komt wel op precies dezelfde plek als het huidige litteken, toch? Ik heb namelijk niet zo'n zin in rails.

Streepjes

Kijk, dit vind ik dus een beetje jammer aan wielrennen.

Gelukkig zijn de damesshorts sinds vorig zomer ineens heel fashionable, maar om er nou meteen eentje tot de knie aan te trekken, nee dank u. Niet zo ladylike.

Niet dat dit eruit ziet, trouwens. Maar 't is nog altijd beter dan een echte bikini - niet alleen in esthetisch opzicht, maar vooral vanwege het grote risico op verbranden van de wit gebleven billen.

Nu schijnen mannenwielrenners bijzonder trots te zijn op hun streepjes. Voor iedere koers leggen ze hun broek uiterst zorgvuldig op de goede plek. Je wilt geen zebra worden, immers. Als ik de verhalen moet geloven, zijn er zelf heren die aan het begin van het seizoen in hun tenue onder de zonnebank gaan liggen, om bij de eerste koers tenminste geen licht te geven. Dat kan ik me voorstellen, maar daarvoor kun je ook blóót onder de zonnebank, zou je zeggen. Maar alles voor de streepjes, op benen én armen. Met als gevolg doodsbange kinderen op het strand, bij het zien van zo'n duo penotti-man: "Mamma, wat voor ziekte heeft die meneer?"

Vrouwen zijn daar toch een beetje anders in. Denk ik. Ik vind de beenstreepjes nog tot daar aan toe, want meestal draag ik toch iets dat er overheen valt. Nu moet ik toegeven dat ik mijn koersbroek wel altijd een stukje omhoog schuif, om te voorkomen dat ik bijvoorbeeld streepjes onder een rokje uit krijg. Wat mijn shirt betreft: tijdens trainingen trek ik dat meestal omhoog tot de schouder. Dan ziet het er tenminste nog een béétje uit als je spaghettibandjes draagt.

Er zijn koersende vrouwen die er alles aan doen een zo streeploos mogelijk huidje te krijgen. Schijnt. Ik heb het althans uit betrouwbare bron. In navolging van de mannen onder de zonnebank, gaan zij ook voor het kunstmatig bruinen. Maar dan precies andersom: met hun armstukken en beenstukken aan. Verder bloot. Slim. Had ik misschien ook wel eens geprobeerd. Ware het niet dat zonnebanken ineens net zo gevaarlijk blijken als roken en drinken.

Toch maar leren leven met streepjes.

Nog drie nachtjes slapen

De chirurg had nog met geen half oog naar mijn schouder gekeken, of hij zei al: "Wanneer kun je?" "Geopereerd worden? Nu meteen!", lachte ik.

Vrijdag is de dag. Om 7.15 uur melden in het ziekenhuis (hopelijk gaat dat beter dan de vorige keer), twee uur later een operatietje van tien minuten en 's middags weer naar huis. Nog een weekje rustig aan doen en dan... fietsen!

Nooit gedacht dat je zo blij kunt zijn met het vooruitzicht geopereerd te worden. Nog drie nachtjes slapen... HOERA!

In de regionale krant

De Stentor, vrijdag 24 juli 2009 - klik op afbeeling voor groter.

Surrogaatfietsen

Het was een heerlijke zomervakantie hoor, daar niet van. Maar ik had 'm me toch ietsie anders voorgesteld.

Voor ik mijn sleutelbeen brak, hadden we al geboekt in de Italiaanse heuvels van Piemonte. Een weekje om bij te komen van het echte werk, hadden we bedacht. Want vriend J. en ik wilden eerst wat mooie cols in de Alpen beklimmen.

Maar het werd het Moezeldal, die eerste week. Zodat ik een echt stalen ros kon huren, een lomp zwaar ding met een terugtraprem en zo'n fijn Duits mandje achterop. Zo kon ik met mijn zielige armpje dat geen stuur kon vasthouden, laat staan remmen met een handrem, toch nog een beetje fietsen. Langs de Moezel heen en weer, onderwijl verlekkerd kijkend naar de bergjes om me heen.

Onze schitterende Italiaanse vakantiebestemming bood alleen maar wegen die op en neer gingen. En helaas pindakaas, mijn arm deed nog steeds niet mee. Dus fietste ik met uitzicht op de heuveltoppen op ons terras, terwijl vriend J. over die heuvels snelde.

De laatste week in Avignon was helemaal huilen met de pet op. Het ijzerwerk in mijn schouder ging steeds meer uitsteken. Al m'n spieren en ander weefsel leken verdwenen. Een raar soort verschrompeld schoudertje bleef over, vierkant van het chirurgisch vlechtwerk onder de huid.

Tot overmaat van ramp beklom vriend J. (1:47) met B. (2:59) en W. (1:52) de Mont Ventoux. Ik hees me maar weer op mijn Tacx en trapte wat (2:30) voor me uit in de tuin van ons appartement.

Natuurlijk waren er genoeg andere dingen om van te genieten. En ach, die uurtjes op de Tacx met een lekker muziekje waren achteraf best oké - als je de gedachte aan de gemiste fietstochten tenminste blokkeert.

Maar ik ben er nu echt klaar mee. De fysio was het vanochtend gelukkig roerend met me eens: dat ijzerwerk moet eruit, en snel een beetje. Hopelijk is de chirurg daar morgen ook van overtuigd.

Meisjesboek

Wat heb ik eigenlijk allemaal gezegd? Vlak na de uitzending was ik het even helemaal kwijt. Heb ik domme opmerkingen gemaakt, of viel het mee? Heb ik niet zitten ratelen als een kip zonder kop? Zat mijn haar goed? Ik heb toch niet zitten frutten aan m'n kleding?

Oh ja, dat van dat muziek maken onder invloed van coke. Wat suf om dat met doping te vergelijken... Hoe kwam ik daar nou toch bij? Maar wist ik veel dat ik plotseling ook als analist slash kenner werd beschouwd.

Wat was de Avondetappe een spannende, bizarre, maar vooral ook bijzonder leuke ervaring. Een beetje ouwehoeren aan een tafel in Frankrijk, en dat dat thuis op tv is. En dat er dan ook nog heel veel mensen naar kijken.

Wat is er veel gebeurd dit jaar. Het lijkt wel of ik in een spannend jongens-, nee: meisjesboek beland ben. En het gaat verder. Volgend seizoen fiets ik bij Leontien.nl. Al net zo bizar. Wat heb ik nu helemaal gepresteerd dit seizoen? Niks. Ja, een sleutelbeen breken. Behoorlijk wat te bewijzen dus, volgend jaar.

Ik ben benieuwd naar het volgende hoofdstuk.

TV-debuut

Dolly Dotsjaaltje

Dit sjaaltje had ik om toen ik vrijdagmiddag op de uitzendlocatie van de Avondetappe arriveerde.

Nu ben ik helemáál geen sjaaltjesmens. Ik vind sjaaltjes een beetje tuttig. Toch droeg ik dit exemplaar al bijna de hele vakantie, om mijn schouder met litteken te beschermen tegen de felle zon. Want bij 30 graden plus steeds een t-shirt dragen, nee dank je.

Toen ik bij Mart Smeets aan tafel schoof, deed ik het sjaaltje af. Dat vond hij jammer, hij vond het sjaaltje leuk. Maar ik deed 'm niet meer om. On-Marijns op tv, dat leek me geen goed idee.

Op een scherm konden we zien wat er op dat moment in Nederland op de buis was. Ik zag vrouwen in polkadotjurken. In bolletjesshirtjes en met stippetjessjaaltjes.

Ria Brieffies van de Dolly Dots bleek overleden. Dat hadden we gemist in Frankrijk. Heel naar nieuws natuurlijk, maar een Dolly Dot-fan ben ik bepaald niet. Was ik dus even blij dat ik dat stippeltjessjaaltje niet weer om had gedaan...

In de Avondetappe

Vakantie!

Via de Moezel en Piemonte reizen we naar Avignon, alwaar ik de Mont Ventoux waarschijnlijk niet zelf beklimmen kan, maar waar ik het peloton er wel overheen kan zien fietsen. En alwaar ik mijn opwachting maak ik de Avondetappe.

Mijn 'project' van het afgelopen half jaar (zie het onderwerp van dit weblog) en de daaruit voortgekomen radiodocumentaire zijn kennelijk voldoende aanleiding om mij bij Mart Smeets aan tafel te zetten. Ik vind het vreemd en leuk tegelijk.

Benieuwd? Vrijdag 24 juli, 22:35 uur, Nederland 1.

Voor nu: over en sluiten. Ik internet namelijk bij voorkeur niet op vakantie. Mocht u ook gaan: veel plezier. Zo niet: fijne tijd hier. Tot over drie weken!

Koeien in de IJssel

Ik had ze een paar weken geleden al gezien tijdens een trainingsrondje langs de IJssel: koeien, tot hun buik in de rivier. Ik ben niet onwetend wat het platteland betreft, maar dat koeien graag in de IJssel staan is nieuw voor mij.

Zal ik stoppen en een foto met mijn mobieltje maken, dacht ik nog. Maar toen was ik al voorbij - druk als ik was met mijn training, het bizarre beeld van de rivierkoeien voor de rest van de rit op m'n netvlies. Vriend J. stopte gisteren wél, vandaar dat ik dit bizarre tafereeltje alsnog met u kan delen.

Nog een bizar tafereel: Marijn op de degelijke Union-stadsfiets zonder versnellingen en met terugtraprem, met grote fietstassen achterop, drie uur lang racend langs de IJssel en over de Veluwe. Men keek mij na. Jammer dan, ik fietste weer buiten, ha!

Opperdoezer oplawaai

De terugslag - nou ja, het terugslagje - kon natuurlijk niet uitblijven. Het ging zo goed maandag bij de fysio, dat ik dacht: ik kan wel wat fanatieker gaan trainen. Mispoes. Na een pittig rondje cardio in de sportschool voelde m'n schouder branderig.

Daarom deed ik gisteren voor de zekerheid maar even niks. Dat is best moeilijk voor mij. Ik voel me dan de hele dag onbehaaglijk - een mengeling van schuldgevoel en m'n energie niet kwijt kunnen. Maar ik dacht: als ik me vandaag koest houd, is de branderigheid morgen vast verdwenen en kan ik een rustige duurtraining doen, een lekkere lange, ter compenstatie.

Maar ik had er even niet op gerekend dat aardappels schrappen ook niet zo goed is voor een geblesseerde schouder. De branderigheid, die in de loop van de dag was verdwenen, stak gisteravond net zo vrolijk de kop weer op na het schrappen van twee maaltjes Opperdoezen (die ik volgens de kenners niet eens had moeten schrappen, maar schrobben, en zéker niet had mogen bakken).

Dus ook vandaag gaat verstand voor gevoel: maar even niet naar de sportschool, ook niet voor een héél rustige training, waar ik vanochtend nog aan dacht. Revalideren staat tenslotte voorop. Maar ik baal d'r wel van, getsie zeg, ik had zo'n zin in even lekker zweten. Hopelijk morgen.

En voorlopig eten we weer gewoon pasta.