Slootgraver

gewicht 63,7 - ochtendpols 58 - gesport: rustdag; gisteren: 3 uur duurtraining op de weg

Lijst van wat ik gisteren gegeten en gedronken heb:

2 uitgeperste sinaasappels
1 yakult
8 bruine boterhammen
2 vitaminepillen
2 fruitrepen
2 appels
2 stukjes chocolade
1 liter rivella groen
1 schaaltje salade
1 bak moussaka voor 2 personen
1 aardbeientoetje
1 zak drop (200 gram)
water
koffie en thee
kauwgom

Zelfs als je drie uur traint, is dat best veel. Voor mijn doen in ieder geval wel. En toch was ik vanochtend 0,7 kilo lichter dan gisterochtend. Raar.

Vallen en opstaan

gewicht 64,4 - ochtendpols 58 - gesport: (nog) niet; gisteren: veldtraining Kampen

Ik ben gevallen tijdens de veldtraining in Kampen gisteravond. Ik reed een taluudje af en KLATS, daar lag ik. M'n knie, m'n hand: ik voelde het meteen. Maar ik wilde niet piepen. Dus hup op de fiets maar weer en doorrijden. M'n fietsbroek werd donkerrood en kleverig rond m'n linkerknie.

Thuis onder de douche bleek de muis van m'n rechterhand gezwollen, blauw en pijnlijk. M'n knie viel visueel mee. Maar zelfs een klein schaafplekje vind ik al behoorlijk pijnlijk onder de hete straal. Watje. Voor straf deed ik er extra veel ontsmettingmiddel op.

Ik moet het toch leren: vallen. Dat hoort bij wielrennen. Ik zal deze zomer met veel hogere snelheden tegen het asfalt smakken dan gisteravond. Ik zie er tegenop. Ik ben bang voor vallen. Van mezelf mag ik daar niet bang voor zijn, want bange mensen vallen sneller, denk ik.

Voor straf heb ik vandaag gewoon een lange broek aangetrokken. Ik had ook een rokje aan kunnen doen. Kousen zitten strak over een schaafplek heen, dat schuurt niet. Maar een broek wel.

Dat zal me leren. Zo'n klein schaafplekje en dan al miepen... Wat moet dat anders worden deze zomer, als ik een keer écht val?

Borreltijd

gewicht 64,2 - ochtendpols 52 - gesport: 1 uur & 3 kwartier krachttraining en cardio in de sportschool; gisteren: 2 uur mtb in het bos

Hoe cool: mijn collega's zijn zeer geïnteresseerd in mijn gefiets. Vooral collega B., onze wielerspecialist, volgt mij op de voet. Sinds hij weet dat ik me serieus op het fietsen stort, helpt hij me heel lief met dingen als 'wat wel en niet te eten'. En dan vooral met 'wat niet te eten'.

Als er taart is en ik een stukje wil nemen, kijkt hij me vermanend aan. In de kantine werpt hij telkens even een keurende blik over mijn schouder om te kijken wat ik op mijn dienblad zet. En of dat wel deugt als sportvoedsel.

Vorige week kregen we een doos chocolaatjes van een productiemaatschappij. Iedereen nam er een paar bij de thee. Ook ik keek verlekkerd in de doos en wilde er een stuk of wat uit graaien. Tot B. naast me kwam staan en me steng toesprak: "Eentje hoor! Niet meer!"

Ook tijdens vergaderingen bemoeit hij zich graag met mijn consumpties. Zoals vrijdag bijvoorbeeld. We zaten in een café-restaurant. Het was borreltijd. Mijn ene collega bestelde een biertje, de ander toch maar een cola, omdat ze nog moest rijden. Ik vroeg, met een steelse blik op B., om een rivella. B. keek me scherp aan en draaide zich toen om naar de serveerster: "In een bidon, graag!"

Vrouwen en fietsen

gewicht 64,2 - ochtendpols 51 - gesport: 3,5 uur wegtraining met de ploeg

Op zaterdag trainen we altijd met de ploeg. Ik vind het nog steeds hilarisch: een groepje meiden met een auto erachteraan, met daarin de trainer, de ploegleider en een reusachtige thermoskan hete thee. We trekken heel wat bekijks.

Natuurlijk hebben we wel eens pech onderweg. Een lekke band wordt snel opgelost met een reservewiel, dat ook in de auto ligt. Dat is nog eens wat anders dan dat gehannes met een reserveband en een handpompje. Ik ben er nog steeds niet bedreven in. Daar kan ik niks aan doen. Het is de schuld van de mannen waar ik altijd mee fietste, die steevast galant het klusje klaarden als ik lek gereden was.

Er gebeurt ook wel eens was anders. Zo draaide ploeggenoot B. haar ene trapper eraf. Niets aan de hand, zei ze, dat was haar al eens vaker overkomen. Ze vroeg de trainer, die de auto langs de kant had gezet en was toegesneld, heel stoer om een inbussleutel. Een inbussleutel. Dat had ik niet geweten. Natuurlijk heb ik wel eens van zo'n ding gehoord, maar wat je er precies mee doet...

Geroutineerd ging B. aan de slag en binnen de korste keren riep ze: "klaar!" We konden verder. B. klikte haar ene schoen in haar ene pedaal en strekte haar been om haar andere schoen ook vast te klikken. Maar ze trapte in het luchtledige. Waar was haar vers vastgedraaide pedaal nou gebleven? Niet waar 'ie hoorde te zitten.

Wat bleek? B. had haar trappers per ongeluk in een hoek van negentig graden vast gedraaid. Zelden zoiets idioots gezien.

Zo lang de fietsen heel blijven, is er niets aan de hand en lijken we net echte wielrenners. Maar bij een technisch mankement zijn vrouwen toch maar een stelletje klunzen, hoor.

Heertje

gewicht 64,4 - ochtendpols 51 - gesport: rustdag; gisteren: 2 uur fietsen in de huiskamer

Vandaag even geen wielrennen. Speciaal voor mijn minder wielerminnende vrienden en collega's gaat het een keer over journalistiek.

Ik keek net naar Raoul Heertje. Wat een leuk programma is dat! Eindelijk krijg je eens te zien hoe televisie gemaakt wordt. Stukjes redactievergadering, opnames in de kleedkamer, discussies tijdens de montage; ze worden allemaal door de gesprekken aan tafel heen gemonteerd. Sterk! En origineel! En, beste niet-journalist: uit ervaring kan ik u zeggen dat het er in het echt écht zo aan toe gaat (op redacties waar ik werk dan). Dus gaat dat zien! Alleen die titel, daar moet Raoul nog een keer over nadenken, hoor.

On topic: ik ga minder werken. Waarschijnlijk 30 uur in plaats van 36. Kan ik meer trainen. En meer rusten, ook niet onbelangrijk. Het wordt steeds serieuzer...

Held

gewicht 64,8 - ochtendpols 51 - gesport: rustdag; gisteren: veldtraining op de crossbaan van Kampen

Ik vind het goed dat Lance weer rijdt. Al vond ik hem de afgelopen jaren wel eens een eikel, en al presteert hij dit seizoen wellicht geen reet, ik vind hem een held. Want ondanks alle kritiek die er op hem is, genereert hij toch wel mooi even ongelooflijk veel aandacht voor de strijd tegen kanker.

Heimwee naar al die Tours die hij domineerde heb ik niet. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij nog steeds zo sterk is. Maar je weet nooit... Ik wil best nog één keer een bloedsaaie Tour uitzitten, als daar wat miljoentjes voor de kankerbestrijding mee gepaard gaan.

Hup Lance!

Zeer Goede Redenen om te fietsen

gewicht 64,8 - ochtendpols 51 - gesport: 1 uur en 3 kwartier krachttraining en cardio in de sportschool; gisteren: 2 uur Tacx

Calorieën verbranden...




















... spieren kweken...














... en je ontmoet véél mannen in strakke pakjes!














Meer redenen om te fietsen? Klik hier!

Langzaam fietsen

gewicht 64,6 - ochtendpols 54 - gesport: 3 uur wegtraining met de ploeg; gisteren: 2 uur duur/intervaltraining op de weg

Vroeger (lees: afgelopen zomer) fietste ik altijd hard. Lekker knallen. Ik hield bij hoe hoog m'n gemiddelde snelheid per ritje was, en was dolblij als ik een nieuw hoogste gemiddelde had gescoord. Ik zocht routes uit met zo min mogelijk stoplichten en andere obstakels, om maar door te kunnen racen. Fietsmaatje X. keek me regelmatig fronsend aan: "Met dom hard fietsen schiet je niks op. Je moet af en toe eens rustig rijden! Daar word je ook sterker van." Jaja, dacht ik.

Nu krijg ik iedere week trainingsschema's in m'n inbox. Daar staat voor elke dag in wat ik moet doen. En wat mijn hartslag daarbij maximaal mag zijn. Trainen met een lage hartslag zorgt ervoor dat je duurconditie beter wordt. Maar dat betekent wel: langzaam fietsen. Met snelheden die deze zomer m'n eer te na waren. Gelukkig mag ik af en toe wel een 'snel blokje' doen en m'n hartslag flink opjagen. Vijf minuten racen. Maar daarna moet 't weer rustig aan.

Ik vind het geen probleem meer. Ik heb helemaal ontdekt hoe relaxt rustig fietsen eigenlijk is. Freewheelend rij ik over de Veluwse heide. Als ik niet steeds op die hartslagmeter zou moeten letten, zou ik nog alle tijd hebben om om me heen te kijken ook. Bijkomend voordeel: na twee tot drie uur fietsen (zulke trainingen moeten lang zijn, anders heeft het geen zin), heb ik nog volop energie voor andere dingen.

X., je had gelijk. Ga je weer een keertje mee? Dan fietsen we langzaam!

Doe mij maar een Ikea-bouwpakket

gewicht 64,6 - ochtendpols 52 - gesport: 2,5 uur duurtraining in de slaapkamer

Ik zou gisteren dus even mijn online gekochte fietstrainer in elkaar zetten. Zodat ik voortaan bij slecht weer en donkerte thuis mijn duurtrainingen kan doen. Ik had deze week al op eigen houtje een laptop gekocht en eigenhandig de benodigde programma's geïnstalleerd. Dat ging goed, ik zat in de flow. Dat apparaat, fluitje van een cent.

Ik zag me al helemaal fietsen in een hoek van de slaapkamer. Met een slechte NET5-serie op. Of een tijdschrift voor m'n neus op de - heel slim bedacht vond ik zelf - muziekstandaard die al jaren in dezelfde hoek staat weg te stoffen.

Monteer 2 rubber ringen G en afstelbus K aan hendel H en monteer de complete hendel aan het frame (fig. 1). Hè? Dat past niet. Maar het moet passen! Het zijn fabrieksonderdelen, die horen te passen. Nog een keer proberen. Nee, het past echt niet. Rustig blijven. Even een stap verder kijken, dan maar. Schuif elektrorem I om afstelbus K van de hendel (fig. 3 & 4). Nee! Dat past ook niet. Afstelbus K is te breed voor elektrorem I! Wat de fuk?!

Het was mijn eer te na, maar om te checken of ik niet gek was, liet ik vriend J. er even naar kijken. Die kreeg het ook niet voor elkaar. De webshop was inmiddels dicht. Eerst slapen dan maar, ik had toch een rustdag ingepland.

Vanochtend, 10.00 uur, de webshop aan de telefoon: "U kunt beter even met de fabriek bellen." De fabrieksman, na een diepe 'oh nee, een vrouw'-zucht: "Sorry hoor mevrouw, maar het moet passen. Die onderdelen zijn allemaal hetzelfde. Ze passen altijd. De uwe dus ook. Heeft u het al met wat meer kracht geprobeerd?" Nee, dat had ik inderdaad nog niet geprobeerd nee. Maar hier had je echt een moker voor nodig. En de waarschuwing in de handleiding, meneer van de fabriek, die ene tussen de vette uitroeptekens: 'Forceren kan beschadigingen veroorzaken', wilde ik toch niet helemaal negeren. "Dan moet u maar weer met de webshop bellen, daar zijn ze verantwoordelijk."

Opnieuw de webshop aan de lijn. "Stuurt u het apparaat maar op. Dan kijken we er hier naar. Als u gelijk heeft en de onderdelen passen inderdaad niet, dan zenden we u volgende week een nieuwe." En dus nog een keer hele dagen thuis blijven voor de bezorger van TNT? Dacht het niet. De webshop zit in Apeldoorn. In de auto dus maar.

Gelukkig, GELUKKIG ! constateerden ze ook in Apeldoorn dat de onderdelen niet in elkaar pasten. Ik was niet gek, en kreeg een nieuwe afstelbus K, een nieuwe hendel H en een nieuwe elektrorem I mee naar huis. Wilde ik ook nog reiskosten? Was ik gek geworden? Ik had er toch zelf voor gekozen naar Apeldoorn te komen. Ik wilde niet opsturen, tsja, dat konden zij ook niet helpen.

Inmiddels ken ik dat hele hoerenapparaat van binnen en van buiten. Na nog een middag klussen zit het ding eindelijk in elkaar. En het functioneert. Toch zag ik mezelf ineens fietsen vanavond, met Legally blond op NET5 aan. Een zwetende idioot in de slaapkamer. Die vanmiddag ook gewoon buiten had kunnen fietsen, in dat lekkere zonnetje. Sukkel.

Baby's

gewicht 64,9 - ochtendpols 55 - gesport: 1 uurtje schaatsen

Vanmiddag kwam vriendin U. met zoon Max langs. Max is bijna acht maanden. Hij lacht oogverblindend, met die lange wimpers van 'm. Hij brabbelt, schopt met z'n voetjes, draait met z'n handjes en kwijlt veel. Dat zijn de tandjes, zeggen de alleswetende moeders en grootmoeders. 

U. is mijn eerste vriendin met kind. Best raar. Ineens zeult ze met luiertassen, spuugdoekjes en rammelaars. Zo ken ik haar niet. Gelukkig is ze een moeder met een bescheiden roze wolk, ze heeft ook nog aandacht voor andere onderwerpen.

Tuurlijk heeft vriendin A. ook twee meiden. Maar zij is een paar jaar ouder en ik ken haar eigenlijk niet zonder. Dat is dus minder raar. Wel weer gek: vriendin N. is zwanger; mijn kleine blonde studievriendinnetje met een dikke buik. De buren hebben al een dochter. En over een week of drie komt kind nummer twee.

Hoe mijn vriendenkring zich gaat gedragen, bleek vanmiddag. Buurvrouw K. belde aan, met dochter Janne van zestien maanden (je schijnt bij die kleintjes in weken of maanden te rekenen, niet in jaren) in haar kielzog. Ze zag dat U. er was met Max. Op ons laatste feestje hadden die twee, de enige moeders in 't gezelschap, uren met elkaar gepraat. Raadselachtig hoeveel ze met elkaar te bespreken hadden. 

"Kom Janne, we gaan even naar Max kijken!", wenkte K. haar dochter, die nog een beetje draalde bij de deur. Jaloersmakend geroutineerd begon de buurvrouw met Max te babbelen. Janne kwam er even later nieuwsgierig bij. "Geef Max maar een kusje!" En hop, daar dook Janne in de maxicosi. Ze kuste Max wat onhandig op z'n voet. Maar toch. Schattig.

Daar begint het dus mee. De buurvrouw en vriendin U. kennen elkaar nauwelijks. Maar ze delen iets dat kennelijk zo krachtig is, dat ik er in mijn eigen huis een 'ze stond erbij en ze keek ernaar'-gevoel van kreeg. 

Binnenkort hebben al mijn vriendinnen kinderen. Het schijnt geweldig te zijn, als ik de jonge moeders mag geloven. Zelfs Leontien van Moorsel noemt de geboorte van haar dochter Indy mooier dan al haar titels bij elkaar.

En ik zou gaan fietsen?

Mandarijn schaatst

gewicht 64,5 - ochtendpols 55 - gesport: 3,5 uur schaatsen

Terug! Van de ene wintersport naar de andere...

Vriend J. is overgelukkig dat er een sport is waarin hij beter is dan ik. Sneller. Hij rijdt mij eruit. Niet een beetje, maar best veel. Vooral tegen de wind in. Zit ik te stoempen, glijdt hij rustig voort. 't Maakt zelfs niet uit als hij me uit de wind houdt, ik hou 'm gewoon niet bij.

Hij mag dan wel harder gaan, maar eigenlijk krast hij heel lelijk met de punt van z'n schaatsen in het ijs. Die slag van hem is veels te lang. Z'n muts staat hem best stom. En z'n benen zijn ook al zo belachelijk dun in die schaatsbroek.

Toegegeven: ik kan er gewoon niet tegen. Ik wil de beste zijn. En als ik dat niet ben, klimt er een klein duiveltje op m'n schouder die me dergelijke dingen influistert. Gelukkig pest vriend J. me er maar een heel klein beetje mee.

Uit m'n overvolle mailbox: mijn ploegleider heeft me bij voorlopige selectie gevoegd die deze zomer de Topcompetitie rijdt. De hoogste competitie in Nederland!