Renner willen worden

De postbode kwam langs. Ik keek in de brievenbus en - eindelijk! - het boek 'Renner willen worden' van Karl Vannieuwkerke lag achter het klepje. De vernieuwde luxe-editie, met prachtige foto's van Stephan Vanfleteren.

Ik had al veel over het boek gehoord. De Vlaamse wielerkenner Karl Vannieuwkerke besloot - net als ik - op z'n 30ste wielrenner te worden. Dat vond ik een intrigerend gegeven; ik ben kennelijk niet de enige met zo'n idioot plan. Sterker nog: ik moest concluderen dat mijn plannen eigenlijk maar een slap aftreksel zijn van wat al eerder geprobeerd is.

Want het feit dat hij een man is, en Vlaming, intrigeerde me nog meer. De competitie waarin hij zich probeerde te mengen, is oneindig veel sterker dan die van ons, Nederlandse vrouwen. Hoe zou hem dan zijn afgegaan? En wat zou ik daaruit kunnen leren?

Ik las het boek in één dag uit. Ik zou mezelf nooit met Karl Vannieuwkerke durven vergelijken, maar oh wat kwam ik veel herkenbare passages tegen!

Geen hap door je keel kunnen krijgen voor je eerste koers, terwijl je weet dat je móet eten. Anders kun je heel die wedstrijd sowieso wel op je buik schrijven. Vannieuwkerke at spaghetti met bruine suiker voor z'n allereerste koers. Smaken doet het niet en de zenuwen doen me zelfs een paar keer kokhalzen. Dat had ik ook, al at ik bruine boterhammen met jam en appelstroop.

Mensen (zelfs de meest doorgewinterde wielerkenners) die verwachten dat je meteen wint. Wat eenvoudigweg niet kán bij wielrennen, meteen een koers winnen. Überhaupt is winnen al moeilijk genoeg, ook als je honderd jaar ervaring hebt. Want vergeet niet: bij voetbal is er één winnaar en één verliezer. Bij wielrennen heb je één winnaar en honderdnegenenveertig verliezers.

Mensen die er totaal geen vertrouwen in hebben. Wielrenner worden? Dat kan niet meer op je 30ste, forget it. Vannieuwkerkes grootvader zei: Je denkt toch niet dat je die mannen ooit zal kunnen volgen? Weet je wel hoe snel ze rijden? Je bent veel te oud om er nu nog mee te beginnen. Moest je net tegen hem zeggen. Ik zal die betweter wel eens laten zien dat ik kan volgen. Als ze me lossen, dan zal het zijn omdat ik elk moment kan doodvallen.

Ik heb het ook allemaal gehoord. Je hebt geen ervaring, geen routine. Geen jarenlang opgebouwde handigheid op de fiets. Je kan dat niet. Ik reageer daar net zo fel op: Ha, kan ik dat niet? Dat zullen we nog wel eens zien. Misschien krijgen de critici uiteindelijk gelijk, maar vooralsnog verkies ik te geloven dat het wél kan.

Elk hoofdstuk bezorgde me wel ergens een brede glimlach. Worstelen met je klikpedaal na de start, terwijl alle renners om je heen weg sjezen. Anderhalve fietslengte verliezen in de bocht. Je helemaal leeg rijden voor een twaalfde plaats en dan een envelopje met het astronomische bedrag van 5 euro 70 mogen afhalen. In mijn geval was dat 11 euro 50 voor een achtste plaats.

Dank, Karl, voor je verhaal. Ik ben nog vastbeslotener vol te houden. Hard te trainen. Goed te rusten. En het beste uit mezelf te halen.