Geluksvogel

Met de slaap nog in m'n ogen rol ik het gordijntje van ons dakraam op. Mijn uitzicht wordt belemmerd door een dun laagje... sneeuw! Hoewel ik weet dat het 't gestaag groeiende natuurijs totaal verpest (grrr!), heeft de eerste sneeuw in de winter toch iets magisch.

Vroeger keek ik met m'n voeten tegen de verwarming naar buiten als het sneeuwde. Mooi, die wervelende vlokjes die de wereld langzaam bedekken met een wit dekentje. Of ik ging dik ingepakt een wandeling maken. Buiten sporten skipte ik in ieder geval. Dat doe je niet als het sneeuwt. Zelfs skien doe ik niet graag als er dikke vlokken vallen.

Maar nu ik topsporter ben, hou ik me zoveel mogelijk aan mijn schema. Hardlopen staat daar vandaag op. Zou dat gaan door de sneeuw? Proberen maar. Als 't niet lukt, kan ik altijd nog naar de sportschool.

De klinkertjes voor onze deur zijn een beetje glibberig. Er is net gestrooid; de vastgereden drek begint te smelten. Als op eieren ren ik het centrum uit. Buiten de Sassenpoort is het voetpad niet schoon, maar de fietsstrook wel. Voor een keertje over het fietspad rennen is niet erg, besluit ik.

Dan kom ik buiten de stad, op de IJsseldijk. Die ligt er maagdelijk wit bij, op een paar hondensporen na. De stadsgeluiden vervagen. Mijn stappen worden onhoorbaar in het laagje poeder. Het veert - of verbeeld ik me dat nou?

Het uitzicht over de IJssel richting Hattem is sowieso al prachtig. Met sneeuw is het adembenemend. Jan Voerman meets Anton Pieck. Ik kan m'n ogen er niet vanaf houden. Kleine vlokjes kriebelen in m'n gezicht, m'n wangen gloeien. Kijk nou! wil ik roepen. Maar ik ben de enige die hier loopt. Onbegrijpelijk. Wie gaat er nou binnen zitten als het buiten zo mooi is?

Dat dacht ik dinsdag ook al, toen ik in het winterzonnetje een rondje Holterberg reed. Het waaide nauwelijks en de heide was wit berijpt. En gisteren! Toen ik mijn spiksplinternieuwe mountainbike uitprobeerde op de Veluwe. Het bos was hard bevroren, mijn nieuwe bike super wendbaar en licht. Geen spatje modder te bekennen nadien. En onderweg vrijwel geen levende ziel tegen gekomen.

Op zulke momenten tintelt mijn bloed en voel ik me zo... levend! Wat jammer dat verder bijna iedereen binnen zit. Of eigenlijk: wat ben ik toch een geluksvogel dat ik lekker buiten ben!

(Ik piep straks vast anders als ik weer eens vast zit ergens op het spoor tussen Hilversum en Zwolle, vanwege bevroren wissels en storende bovenleidingen, maar goed.)