Waarom...

"Waarom mat je je lichaam zo af? Waarom vind je het normaal om zo mager te worden? Waarom accepteert vriend J. dat gewielren van jou? En waarom accepteren je vriendinnen zomaar dat je de komende jaren minder tijd voor ze hebt? Je draagt niks bij aan de maatschappij en je verdient er niks mee. Je doet dit alleen ter meerdere eer en glorie van jezelf. Wat een egoïsme."*

Met mijn mond vol tanden staarde ik mijn ex-collega's (die mij alleen kennen als nog-geen-wielrenner) aan. Ik was op een borrel ter gelegenheid van het afscheid van een van hen. "Eeeuuuhhh, ja, omdat ik het leuk vind?!", vonden ze bepaald geen goede reden. Ook 'ontdekken hoe ver ik nog komen kan', 'het beste uit mezelf halen' en zelfs 'bewijsdrang' waren geen goede argumenten voor de afslag die ik op mijn levenspad had genomen.

Ze bleven het maar herhalen: "Wáár-óm dóe je dit?" Het woord 'waarom' werd steeds harder over tafel geschreeuwd, omdat mijn ex-collega's al ettelijke wijntjes genuttigd hadden, terwijl ik uiteraard aan de - "waarom vind je het normaal om helemaal geen alcohol meer te drinken?!" - rivella zat.

Ik haalde adem en probeerde het nog een keer uit te leggen. "Stel je voor: je ontdekt ineens dat je iets best behoorlijk kan. Dan wil je toch kijken wat je eruit kunt halen? Ik wel in ieder geval. Ik wil op alle vlakken kijken hoever ik komen kan, dat is de aard van het beestje. Dat hebben jullie al gemerkt toen ik nog met jullie werkte. Ik heb besloten om dit een paar jaar te doen, en nu ga ik er dus ook helemaal voor..."

"Besloten? Besloten? Dat vind ik nou typisch iets voor vrouwen!", riep ex-collega N. er doorheen. Hij begon een verhandeling over zijn echtgenote die ook besloten had nog een vierjarige studie te gaan doen, in twee jaar, in de avonduren, met twee kleine kinderen aan haar rokken. "Dat besluit ze dan en dan doet ze ook maar gewoon dom door, zonder er tussendoor over na te denken of het wel een goede beslissing was."

Het was een fijn reflectiemomentje, die borrel met mijn ex-collega's. Ik sta er niet iedere dag bij stil dat ik heel egoïstisch bezig ben en misschien wel vrienden kwijt ga raken. Is wel eens goed om over na te denken. En ik heb kennelijk ook nog geen goed antwoord op de waarom-vraag.

Hoewel. "Omdat ik het leuk vind", lijkt me bij nader inzien toch aardig adequaat. Maar waar dat 'm precies in zit, kan ik niet uitleggen. Dat is een gevoel, daar zijn geen woorden voor. Ik stap iedere dag met ontzettend veel plezier op de fiets om te trainen, ik vind het écht leuk om mezelf af te matten en ik ben heel benieuwd waar mijn fysieke en mentale grenzen liggen.

Waarom doet iemand wat hij doet? Meestal uit gewoonte, denk ik. En ook uit plezier, hoop ik - hoewel de meeste mensen weinig lol in hun werk hebben, schijnt. Draagt een journalist zoveel meer bij aan de maatschappij dan een wielrenner? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet: als je zelf gelukkig bent, straal je dat uit. Daarmee maak je de mensen in je omgeving ook een beetje gelukkiger. Dus lieve ex-collega's, bij deze kom ik er graag nog even op terug: ik ben gelukkig. Is dat genoeg reden om te doen wat ik doe?

*Uiteraard is dit een licht gechargeerde weergave van de discussie. Mijn ex-collega's vinden het naast raar ook waanzinnig cool wat ik doe. Dat u niet denkt dat ik op een kwaadaardige manier verbaal afgemaakt werd. Ze zijn vooral gek op discussiëren op het scherpst van de snede.