Voorheen mijn hobby: lezen
Vroeger las ik veel boeken. Wat zeg ik? Ik vrát boeken. Vooral toen ik net kon lezen. En dat kon ik nogal vroeg. Voor ik in groep drie zat, had ik de A-boekjes in de plaatselijke bieb reeds drie keer verslonden.Op m'n elfde had ik alle jeugdboeken uit en begon ik aan de Stam van de Holenbeer-serie. Achteraf nogal pikante lectuur voor een elfjarige; ik heb er in ieder geval veel van opgestoken.
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat ik tegenwoordig bedroevend weinig lees. De krant ja, die lees ik. En dan vooral het sportkatern. Als ik eens een boek pak, is dat vaak ook werkgerelateerd. Zit ik me door de biografie van Jan Ykema heen te werken (aanrader trouwens), of door een gedetailleerde beschrijving van de Wimbledonfinale van 2008.
(En o ja, laat ik niet vergeten dat ik vorig jaar het ongelooflijk schitterende prachtboek (gaat dat kopen!!) Hardloper Huizenga van vriend J. (hij zit hier met een zweepje naast me, vandaar) maar liefst vier keer heb gelezen. Wat zeg ik, vier keer heb gespéld. Telt dat extra?)
Maar goed. Om de een of andere reden lukt het me niet om helemaal op te gaan in een roman. Het laatste boek dat ik in z'n geheel heb gelezen, is De Welwillenden. Bepaald geen vrolijk verhaal en nog vuistdik ook. Ik deed er een jaar over. De eerste helft (voor de lezers onder ons: tot Aue neergeschoten wordt in de Kessel) las ik op wintersport. De tweede helft las ik afgelopen zomer toen we op vakantie waren.
In alle andere boeken waar ik sindsdien aan begon, blijf ik halverwege steken. De stapel naast mijn bed groeit. Van allemaal heb ik een paar bladzijden gelezen. Waarom kom ik niet verder in dat door Lulu Wang persoonlijk gesigneerde boek? Hoe komt het dat ik na één verhaal van Peter Winnen geen zin meer heb?
Veel wielrenners hebben alle tijd om te lezen, schijnt. Lekker met de beentjes omhoog en een boek op schoot. Maar ja... daar moet je wel fulltime wielrenner voor zijn, denk ik. Ik moet na een training meteen weer rennen. En als ik even lig, val ik in slaap. Vaak met een boek op schoot, dat dan weer wel.
(Vaak? Euh... correctie: af en toe. Meestal val ik in slaap met de tv op een of ander lullig programma. Ik zou willen dat ik dan een boek op schoot had. In slaap vallen is in slaap vallen, maar met een boek op schoot lijkt 't wat intelligenter.)
Vanmiddag ben ik begonnen in Open, de autobiografie van André Agassi. Maar liefst 470 pagina's dik. Moet voor maandag uit. Dat wordt dus nog wat dit weekend. Gelukkig is het goed geschreven. En ik weet dat er smeuiige dingen over drugs en pruiken gaan komen. Hopelijk houdt dat me wakker.
En anders... hoop ik maar dat mijn eindredacteur het maandag net zo fijn vindt als ik dat ik lekker geslapen heb.
(En o ja, laat ik niet vergeten dat ik vorig jaar het ongelooflijk schitterende prachtboek (gaat dat kopen!!) Hardloper Huizenga van vriend J. (hij zit hier met een zweepje naast me, vandaar) maar liefst vier keer heb gelezen. Wat zeg ik, vier keer heb gespéld. Telt dat extra?)
Maar goed. Om de een of andere reden lukt het me niet om helemaal op te gaan in een roman. Het laatste boek dat ik in z'n geheel heb gelezen, is De Welwillenden. Bepaald geen vrolijk verhaal en nog vuistdik ook. Ik deed er een jaar over. De eerste helft (voor de lezers onder ons: tot Aue neergeschoten wordt in de Kessel) las ik op wintersport. De tweede helft las ik afgelopen zomer toen we op vakantie waren.
In alle andere boeken waar ik sindsdien aan begon, blijf ik halverwege steken. De stapel naast mijn bed groeit. Van allemaal heb ik een paar bladzijden gelezen. Waarom kom ik niet verder in dat door Lulu Wang persoonlijk gesigneerde boek? Hoe komt het dat ik na één verhaal van Peter Winnen geen zin meer heb?
Veel wielrenners hebben alle tijd om te lezen, schijnt. Lekker met de beentjes omhoog en een boek op schoot. Maar ja... daar moet je wel fulltime wielrenner voor zijn, denk ik. Ik moet na een training meteen weer rennen. En als ik even lig, val ik in slaap. Vaak met een boek op schoot, dat dan weer wel.
(Vaak? Euh... correctie: af en toe. Meestal val ik in slaap met de tv op een of ander lullig programma. Ik zou willen dat ik dan een boek op schoot had. In slaap vallen is in slaap vallen, maar met een boek op schoot lijkt 't wat intelligenter.)
Vanmiddag ben ik begonnen in Open, de autobiografie van André Agassi. Maar liefst 470 pagina's dik. Moet voor maandag uit. Dat wordt dus nog wat dit weekend. Gelukkig is het goed geschreven. En ik weet dat er smeuiige dingen over drugs en pruiken gaan komen. Hopelijk houdt dat me wakker.
En anders... hoop ik maar dat mijn eindredacteur het maandag net zo fijn vindt als ik dat ik lekker geslapen heb.
geplaatst door Mandarijn op
10:56
5 reacties:
:) Ik ken dat ook. Jij kent het nu door jouw huidige doel. Ergens in een boek las ik: "Aan het maken van veel boeken komt geen eind" en dat is inderdaad al eeuwen waar. Je kan alle goede boeken al niet lezen en er tijdelijk een paar (extra) missen...ach als het voor een goed doel is!
Hou vol en veel succes,
Sjorzzz
tipje : de helaasheid der dingen van dimitri verhulst, komt ook wielrennen in voor. nou ja, soort. naaktfietsen. leest als de welbekende trein.
martijn
@Martijn: dat boek ligt op de stapel beneden. Nog niet aan toegekomen...
Ik had het in 2 keer lezen uit, lachen. nog eent tipje: kinderboeken! Lees bijvoorbeeld eens iets van Michael Hoeye! Kosten maar een paar Euro via Amazon, de avonturen van Hermux Tantamoq, niet in NL kopen. Briljant, het helpt je over je readers-block heen!
MArtijn
Net als jij vrat ik vroeger boeken weg maar nu heb ik echt geen tijd meer over om is te denken 'Wat zal ik nu is gaan doen, oh, ik pak een boek'. Zelfs op trainingskamp lukt het maar een beetje. Er is altijd wel iemand die iets weet te doen en dan hobbel je maar mee. Of je gaat maar even bijslapen want de training van die dag was toch wel vermoeiend.
Een reactie plaatsen
<< Startpagina