Spoorvorming

Met dit weer en de bladblaaspraktijken zoals ik gisteren beschreef kun je er vergif op innemen dat je na iedere fietstocht met vieze billen thuis komt.

(Voor de niet-wielrenners onder ons: een racefiets heeft in principe geen spatborden. Water en troep op de weg worden tijdens het fietsen gelanceerd en komen op je kuiten respectievelijk je billen terecht. Vooral op de kont vormt zich na verloop van tijd een smal spoor, precies over de bilnaad, dat zich tot aan de nek kan uitstrekken - afhankelijk van het fietstempo.)

Toen ik nog in het zwart fietste, maakte dat allemaal niet zoveel uit. Op zwart zie je de drek niet echt. Maar op mijn roze pakje tekent dat smerige modderspoor zich zeer duidelijk af. IJdel als ik ben vind ik dat er eigenlijk niet uit zien.

Het spoor gaat er bovendien lastig uit. Want de modder op de weg is vaak vermengd met rubber en olie. Lastige vlekken; dat kan iedereen die wel eens een wasje draait u vertellen.

Als het regent, worden de problemen nog een beetje groter. Niet qua viezigheid, maar wel qua natte bende. Zand en water, dat schuurt. Zeker op de tere bil- en bovenbeenhuid. Daar krijg je nare plekjes van. Helemaal als er ook nog een beetje van die fijne bijtende pekel op de weg ligt.

(Nu moet u niet denken dat ik al de hele herfst onder de uitslag zit. Integendeel. Ik wil dat graag voorkomen - zie volgende alinea. Want voor je het weet ben je met talkpoeder en dergelijke in de weer en dat is in mijn geval zóóó 1979.)

Dus. Ter voorkoming van onuitwasbare spoorvorming in mijn mooie roze kledij en ter preventie van nare plekjes op de tere vrouwenhuid heb ik toch maar een spatbordje gekocht. Alleen voor m'n achterwiel. Niet stoer, wel praktisch.