Sjokdag

Het was sjokdag vandaag. En dan heb ik 't niet over de vijf wandelaars met hun honden die ik in drie uur tijd in de druipende bossen tegenkwam. Nee, ik heb het over de plusminus achtendertig soldaten (er liepen er vast meer, maar die kwam ik niet tegen) die ik over de Veluwe zag sjokken. Want meer dan sjokken - bijvoorbeeld wandelen, of zelfs marcheren - kon ik niet van hun voortbewegen maken.

Volledig bepakt, met rugzak en geweer, sjokten de zeiknatte soldaten in hun doorweekte uniformen door de pisregen. Soms eentje alleen, maar meestal groepjes van drie, vier zwijgende jongens. De mondhoeken gingen even omhoog als ik langs kwam op m'n mountainbike: ah, nog iemand die net zo nat was als zij, en bovendien nog zwart van de modder ook.

Volgens mij is het Defensiehumor: soldaten lange marsen laten maken op druilerige dagen als deze. Want alleen op zeikdagen zie ik ze rondsjokken door mijn fietsgebied. De rest van het jaar blijven ze binnen hun 'Schietterein, levensgevaarlijk!'-territorium, om lekker met losse flodders op elkaar te schieten en rond te karren in een tank.

De toch al zware bepakking gaat op sjokdag dubbel zoveel wegen door de regen. De banden van de rugzak beginnen te schuren, de natte broekspijpen schrijnen op de dijen. De handen zijn zo rood en verkleumd, dat ze het geweer nauwelijks nog vast kunnen houden. Waterdichte kistjes blijken toch niet zo vochtbestedig als gedacht, dus: blaren. Stuurs sjokken de soldaten voort. Opgeven is geen optie, want opgeven betekent: ongeschikt.

Ik ben niet echt militaristisch ingesteld (de vraag we überhaupt een leger moeten hebben en of dat dan ook nog eens in Afghanistan moet zitten is interessant, maar voert hier wat ver; ik beschouw dat nu dus maar even als voldongen feit), maar de filosofie achter sjokdag begrijp ik wel. Ook ik had het zwaar in het bos: koud, nat, modder; intussen gekweld door de gedachte dat niet alleen jij, maar ook die beestachtig gore fiets nog schoon moet als je thuiskomt. Het was oh zo verleidelijk om om te draaien, naar huis te peddelen, de fiets met modder en al de schuur in te gooien en tegen de verwarming aan te kruipen. Maar als ik dat zou doen: ongeschikt (als wielrenner dan hè).

Ik had dus geen medelijden. Want op sjokdag kweek je mentaliteit.