Koek

Toen ik zondagavond thuis kwam van mijn trainingsweekend, lag het bovenop de keukenkastjes helemaal vol met Hapklaar. De Appie haalt je lievelingsfietsvoedsel uit de schappen, zei vriend J. Dus hij had nog maar eens flink ingeslagen.

Jammer hoor. Tuurlijk, er zijn ook Snelle Jelles. En Bammetjes. (Waarom heeft sommig eten van die achterlijke namen?) Maar Hapklaar is van volkorenmeel. En met echte suiker, in plaats van glucosesiroop. Gezonder dus.

Dat wordt, als deze voorraad op is, maar weer voorgesneden ontbijtkoek kopen. U weet wel, van die lange units op een kartonnetje waar de koekrand altijd aan blijft plakken. En daar kan ik dus niet tegen! Als ik ontbijtkoek eet, wil ik ook het randje! Aán de koek, dus niet vanaf het kartonnetje geschraapt!

Maar dat is nog niet eens het lastigst van die ontbijtkoek. De Bammetjes, Snelle Jelles en Hapklaar zijn ondanks handschoenen en/of modderige handen goed uit te pakken. Gewoon een kwestie van weten waar je de verpakking open moet trekken en de rest met je tanden doen.

Zo niet de voorgesneden ontbijtkoek. Ook al scheid je de plakjes netjes voor je ze in een boterhamzakje doet, onderweg kleven ze altijd weer aan elkaar. En dus moet je ze dan met je gehandschoende dan wel moddervingers steevast opnieuw scheiden: koek aan je handschoen of zand in je mond dus. Bah.

Goed, ik kan natuurlijk ook voor ieder plakje een apart zakje nemen. Maar dat gaat me wat te ver, vooral omdat die plakjes zeker een keer zo klein zijn als hun grote broers met de belachelijke namen. Dat is wel heel veel plastic voor erg weinig ontbijtkoek.

Dus lieve meneer de kruidenier, mag de Hapklaar toch blijven? Daar doet u menig wielrenner, of in ieder geval mij, een groot plezier mee.