Geel, rood, oranje. En roze.

De Veluwe heeft een nieuw tapijt: geel, rood, oranje. Vanochtend fietste ik dus mijn eigen Ronde van de Vallende Bladeren. Op sommige plekken kon ik het fietspad niet eens meer zien. De blaadjes wervelden om me heen, bleven aan m'n frame plakken en op m'n jas.

Af en toe regende het een beetje. Ik had wind tegen: de druppels waaiden recht in m'n gezicht. Heel soms kwam ik een andere levende ziel tegen, dik ingepakt in een regenpak of een poncho. Welke idioot gaat er dan ook nu op een racefiets rondrijden, dacht ik.

Tot ik in de verte een roze stipje ontwaarde. Hè? Dat leek wel... nog een zuurstok? Het roze stipje werd groter. Dat kon maar één iemand zijn. Namelijk die andere aan de rand van de Veluwe wonende roze mafkees, die ook iedere dag op de fiets stapt, weer of geen weer. Inderdaad, het was ploeggenootje A., op 'r crossfiets.

Lachend kneep ze in haar remmen. "Ik dacht al, wat is dat nou voor roze wannabe?", grapte ze. We waren elkaar nooit eerder tegen gekomen, terwijl we allebei toch zeker een paar keer per week op de Veluwe fietsen. We kletsten even. Twee wandelende oudjes met rollator bekeken ons nieuwsgierig.

"Heb je het een beetje droog gehouden?", vroeg A. "Tot nog toe wel, op een paar druppels na", antwoordde ik. We begonnen te bibberen. Verder maar weer. "Doei, volgende keer gaan we samen trainen!" "Goed idee, en hopelijk fiets je om de buien heen!"

Ik klikte in m'n pedalen. Abrupt begon het te plenzen.