Food!

Soms kan ik op de fiets alleen maar aan eten denken. Aan een kom hete kippensoep. De lasagne van mijn vader, met zelfgemaakte rode saus, spinazie en veel kaas.

Mijn vaders pannenkoeken! Hij bakt ze altijd van versgemalen volkorenmeel van de molen, die midden in het dorp staat. De warme appeltaart van mijn moeder, met een krokant randje van buiten en van die grote brokken lekker klef deeg van binnen.

Vooral als ik lang train en ik het in het laatste half uurtje een beetje koud begin te krijgen heb ik daar last van. Zaterdag was zo'n dag. We hadden het eerste trainingskamp met de ploeg en logeerden in het Van der Valk-hotel in Akersloot. 's Ochtends gingen we hardlopen en 's middags fietsen.

We hoefden nog maar tien minuutjes en daar was ie ineens: de man met de hamer. Of liever: de man met het dienblad met dampende gerechten. Hij reed bij wijze van spreken net iets te hard voor me uit met zijn kostelijk geurende voedsel. Wat kunnen tien minuten dan lang duren!

Soms heb ik zo'n honger als ik thuis kom, dat ik er moeite met praten van krijg. Hele zinnen formuleren lukt bijna niet. Ik krijg de woorden er pas uit in ruil voor wat eten erin. O wee als er dan teveel lekkere, maar ongezonde dingen in huis zijn. Meestal kan ik me goed inhouden - en dat moet, als topsporter. Gezond eten! Maar op zo'n moment...

Gelukkig had ik mijn honger van zaterdag voorzien. Op mijn hotelkamer lag een boterham met appelstroop te wachten. Watertandend zat ik op de fiets. Ik rook 'm al bijna. Wat kan zo iets eenvoudigs dan lekker zijn. Het broodje smaakte bijna als die warme appeltaart van mijn moeder. Niet veel later mochten we aan tafel.

Bij Van der Valk denk ik altijd aan van die rvs-schaaltjes met appelmoes met een rood vlekje in het midden, van de chemische kers die er steevast op ligt. Dat hebben ze vast al honderd jaar niet meer; ik heb het in ieder geval nergens gezien. Zeker niet bij ons op tafel. Wij wielrensters kregen van de kok een special treatment.

Terwijl de mensen om ons heen hun borden vol laadden met eten van het buffet, kregen wij pasta met kip. Of een zalmmoot met warme groente. Zonder vette sauzen en ander ongezond garnituur. De sorbets met slagroom en chocoladesaus gingen ook aan onze neuzen voorbij. Wij kregen vers fruit met yoghurt.

Het mag u saai in de oren klinken, beste niet-wielrenners. U denkt vast: kom op Marijn, een lekker ongezond snackje mag toch wel als je zoveel hebt getraind? Dat mag ook, maar met mate.

Gezond eten is o zo belangrijk na een dag hard trainen. En de kok had behoorlijk z'n best gedaan. Want de zalmmoot met het kleine krokante randje en de lekkere malse binnenkant, kan ik u vertellen, ligt voortaan ook op het dienblad van de man met de hamer. Net als de biefstuk van vriend J. van vanavond, overigens.