Fluim - the sequel

Een tijdje geleden schreef ik over snot. Weet u nog?

(Dit blogje gaat niet nog een keer zo gedetailleerd in op mijn snotterige wederwaardigheden, dus niet meteen op het kruisje rechts boven klikken, lieve tante J.! Doorgaans kan tante J. heel wat hebben, maar mijn verhaal over snot vond ze zó goor dat ze niet verder kon lezen.)

Eigenlijk had ik dat snot allemaal aan mezelf te danken, begreep ik uit de reactie van de wederhelft van @drs. Pé op mijn fluimverhaal. Hij is naast wielerliefhebber toevallig ook bewegingswetenschapper en neuroloog in opleiding. Hij kan het weten dus. Ik had last van snot, schreef ie, omdat ik geen zonnebril droeg tijdens het fietsen. Want:

Bij fietsen is de rijsnelheid zo hoog dat er door wind in je ogen een toename is van de traanproductie. De afvoer van deze tranen gaat via je neus. (In vaktermen de ductus (buis) naso (neus) lacrimalis (traan)).
Ergo; niet te hard rijden of een bril op en e.e.a. is veel minder.

Makkelijke oplossing, zou je zeggen. En toegegeven, met een zonnebril fietsen is best fijn als de zon schijnt. Maar afgelopen zomer kreeg ik er bijkans een zwangerschapsmaskertje van. IJdel als in ben, liet ik mijn bril dus maar thuis. Nu, met dit druilerige weer, maakt een zonnebril de wereld nog somberder dan ie al is. Ook niet echt fijn.

Laat ik nou toevallig afgelopen weekend een nieuwe fietsbril gekregen hebben. Met mooie lichtblauwe glazen (en een - hoe kan het ook anders - roze montuur, maar dat terzijde). Ook geschikt voor bewolkt weer.

Vandaag heb ik 'm voor het eerst uitgebreid getest, die nieuwe bril. En het klopt! Het is waar! Veel minder snot! Heerlijk! Een hoeraatje dus voor de wederhelft van drs. Pé! En draagt allen een zonnebril voortaan.