Dikke enkel

Shit. Dikke enkel. Sinds zaterdag. Iedere dag gaat ie een beetje meer pijn doen in plaats van minder. Dus gisteren toch maar even naar de fysio.

(U moet weten: met de kleine enkelklachtjes die ik nu heb, was ik een jaar geleden nooit van m'n leven naar een fysio gegaan. Gaat vanzelf weer over. Maar nu ik iedere dag train, moet ik ook bij kleine pijntjes voorzichtig zijn. En niet dom doordoen, wat wel soort van mijn valkuil is.)

"Je hebt hier ook bijna geen enkelbanden meer", constateerde mijn fysio met opgetrokken wenkbrauwen, na het nauwkeurig bevoelen van mijn rechterbeen. "Geen wonder dat je je enkel blesseert tijdens het hardlopen. Het is eerder bijzonder dat je nu pas last krijgt!"

Nu pas, nu pas?! Aan de vooravond van de Zevenheuvelenloop, verdorie! Waar ik zo goed voor aan het trainen was! Überhaupt mijn fijne alternatieve training-voor-als-het-regent naar de maan!

(Wat zei de fysio verder ook al weer? Oh ja: geen enkelbanden meer. Dat moet door mijn vroegere leven als volleyballer, waarin ik mijn enkelbanden wel eens scheurde, komen. Raar.)

"We kijken het nog even aan", zei de fysio. "Als het niet gaat, tape ik 'm in. Intussen niet hardlopen. Fietsen kan wel." Ik fronste en vroeg: "Maar wanneer gaat het niet, dan?" "Je weet zelf ook wel wanneer het niet gaat!", zei de fysio streng.

Hij had gelijk. Na twee uur in de sportschool stopte ik maar. En straks lig ik weer gezellig bij de fysio op de bank, voor het tapeje.