Catsuit

Het was deze week modepopjesweek. Dat begon met de Viva en zette zich zaterdag voort tijdens een gezellige shopsessie met vriendin U. en vriendin L. te A.

(Modehaters-alert: hieronder volgt een verhaal over vrouwen, shoppen en kleren. Niet-geïnteresseerde wielrenners, die doorgaans met tegenzin een winkelcentrum betreden en het liefst rokend en/of kroketten etend vóór iedere winkel op hun vrouw/vriendin wachten, mogen van mij best even iets anders gaan doen.)

Dat wielrennen geen nadelige gevolgen heeft voor je figuur, heb ik het afgelopen jaar al uitgebreid kunnen constateren. Je wordt er behoorlijk slank van.

Natuurlijk plaats ik nog steeds kanttekeningen bij sommige onderdelen van mijn lijf. En voel ik me net als elke vrouw diep ongelukkig als ik me in een pashokje met tl-licht (tl betekent eigenlijk 'alle putten genadeloos zichtbaar') in een broek probeer te worstelen waarvan de maat goed zou moeten zijn, maar dat niet is.

Maar ik mag niet mopperen en dat probeer ik ook niet te doen: het is over het algemeen een stuk leuker geworden om kleren te kopen. Ik pas bijna overal in en dat geeft een heel fijn gevoel - ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat me koud laat.

Vriendin U., vriendin L. en ik hadden alle drie een bundeltje kleding uit de rekken van modeketen E. verzameld en stonden dat te passen. U. had een prachtig rood vest aan toen ik mijn hokje uitkwam. Ik bekeek een rokje in de spiegel.

De verkoopster, die zich tot dan toe op U. had gericht, draaide zich naar mij om en begon meteen te kirren. "Wat staat je dat góed, met die lange benen en die laarsjes!" U. knikte, maar keek een beetje afkeurend naar de verkoopster. Het gekir had de aandacht van de andere verkoopsters getrokken, die nu ook een blik richting de pashokjes wierpen om te checken wat ik aan had.

De verkoopster jubelde nog harder toen ik naar buiten kwam met een lange top aan, die je - naar ik meende - best als jurkje kon gebruiken. Vriendin L. verklaarde me voor gek. "Dat doe je toch niet naar je wérk aan?! Veel te kort!" De verkoopster stopte me een legging in m'n handen en zei dat ze vond dat het best kon. Haar collegaatje, die er inmiddels bij was komen staan, beaamde dat. "Met zo'n lijntje...", zuchtte ze met een blik op mijn taille.

"Weet je wat", zei de verkoopster. "Ik heb ook nog een catsuit. Die vind je vast leuk." Nu moet ik toegeven dat ik een catsuit ge-wel-dig vind.

(Voor de modenono's onder ons: dat ding op het plaatje hier rechtsboven, dat is een catsuit. Dit trouwens ook, maar zo eentje hoef ik niet per se.)

Ik wilde er eigenlijk altijd al één, maar dan wel een stijlvolle, die je naar gala's en zo aan kunt. Met precies zo'n catsuit kwam de verkoopster aanzetten. Ik verdween in mijn hokje.

"Ze doet de catsuit aan!", hoorde ik haar naar haar collega's roepen. Ineens stonden alle verkoopsters rondom mijn hokje, te wachten tot ik naar buiten zou komen. Opgelaten stapte ik de paskamer uit. De catsuit zat goed en stond goed, zag ik. De verkoopsters zagen dat ook. "Kom, nog éven die catwalk op, dat kun je best!", kraaide een van hen, met een zwaai de winkel in. Nu kwamen rekten ook de shoppende vrouwen in de winkel nieuwsgierig hun hals.

Vriendin L. was intussen weggelopen uit het kippenhok. Vriendin U. stond in een hoekje met opgetrokken wenkbrauwen toe te kijken. Intussen kreeg ik het steeds warmer. "Ehm... weet u wat? Doet u maar inpakken en wegwezen."

Toegegeven, ik ben niet vies van het middelpunt van de belangstelling. Maar je kunt het ook overdrijven.