Bankpatat

Ik lig al de hele dag op de bank. Nooit geweten dat dat zo lekker kon zijn.

Collega J. verzuchtte gisteren tijdens de lunch: "Zo hee, wat heb ik zin om op de bank te liggen!" Hij is tophockeyer bij Pinoké en had afgelopen week hard getraind. "Als ik straks thuis kom ga ik zó lekker op mijn bank liggen. Dan val ik in slaap op de bank. Morgenochtend word ik wakker op de bank. Dan ga ik ontbijten en daarna ga ik weer op de bank liggen. Mmmm..."

Nooit gedacht dat ik precies hetzelfde verlangen zou kunnen hebben. 'Vroeger' (een jaar geleden) was ik in het weekend altijd ongedurig. Zoveel vrije tijd, daar moet je wat mee doen! Winkelen, een stad bekijken, sporten, koffie drinken met vriendinnen, naar m'n ouders, de kroeg in of naar een feestje; ik wilde dat allemaal in die twee vrije dagen, en het liefst nog alles tegelijk ook. Nooit, echt nóóit zou ik erover piekeren een hele dag op de bank te verlummelen.

Het allerfijnste is: ik heb me vandaag nog geen moment schuldig gevoeld vanwege mijn luie gedrag. Vanochtend las ik het namelijk nog weer eens in de krant: topsporters zijn van nature lui. En rusten is ook trainen, krijg ik de laatste tijd vaak te horen. Dus ik gun het mezelf, na een drukke week hard werken en trainen. Ik hoef even een dag niks. Heerlijk hoor. Ben benieuwd of J. net zo lekker op de bank ligt als ik.

(Natuurlijk heb ik wel getraind, maar dat snapt u wel hè?)

Update: ik hoor net dat collega J. doorgaans ook nog eens náákt op de bank ligt. Hij wil weten of ik dat ook heb gedaan. Antwoord: nee.