Model voor één ochtend

Linkerwang naar voren, want dat is mijn 'goede kant'. Neus een beetje omlaag, anders kijk je in een 'stopcontact'. Doen alsof je een stap zet, op hakken van twaalf centimeter. Linkerheup naar voren, rechterbeen achteloos van de grond.

Niet omvallen op die stelten. Niet neplachen. Niet bibberen vanwege de windmachine. Twee champagneglazen en een tasje nonchalant vasthouden. De fotograaf aankijken ("neusjes omlaag!") en intussen ook gezellig doen met elkaar. En er vooral natuurlijk en zelfverzekerd uitzien: "Tieten vooruit en ontspannen maar!"

Van top tot teen gestyled stond ik vanochtend samen met drie ploeggenootjes en Filemon op mijn hakken te wiebelen voor de Viva-fotograaf. Het bewijs werd weer eens geleverd: wat ben ik toch fotogeniek. Not. Ik weet nooit hoe ik kijken moet.

Veel van mijn vriendinnen hebben een echte fotolook. Zo gauw er een lens opengaat, schudden zij moeiteloos een pittige vamp-blik uit hun mouw. Als ik denk dat ik een leuk gezicht heb getrokken, sta ik steevast als een waanzinnige op de foto. Ach, ik ben gewoon leuker in het echt, denk ik dan maar.

Daar kwam ik vandaag niet mee weg, want een foto zou er komen. Van stoere wielrensters in kekke galakleding - Filemons wens, als eenmalig hoofdredacteur van de Viva.

Er is te weinig aandacht voor vrouwenwielrennen, vindt hij. En dat mag best veranderen. Helemaal mee eens! Daarvoor wil ik me maar wat graag een keer mooi laten aankleden en opmaken. En zelfs mijn haar laten straighten (voor de niet-fashiongeïnteresseerde wielrenners onder ons: dat betekent dat krullend haar met een apparaat stijl gemaakt wordt). Iedereen zei dat het ééénig stond; ik vond 't een ramp. Plat helmhaar heb ik immers al vaak genoeg.

Maar niet zeuren, de shoot was een geweldige belevenis. En de foto wordt vast cool. Vanaf 28 november in de winkel! Intussen ga ik weer lekker afzien op de fiets. Dat is toch meer wat voor mij dan afzien op van die enorme hakken.