Hoera voor de hondenbaasjes

Nooit gedacht dat ik dit nog eens hardop zou zeggen: hoera voor de hondenbaasjes! Want ondanks negatieve ervaringen met deze bevolkingsgroep in het verleden, moet ik toegeven dat het lijkt of de hondenbaasjes zich als enige landgenoten iets aantrekken van de campagne Nederland-wordt-steeds-asocialer-punt-nl. Hun gedrag is nochtans een stuk opgeknapt. In het bos tussen Hattem en Heerde, in ieder geval.

Ik heb een pesthekel aan honden. (Eigenlijk ben ik er als de dood voor. Toen ik nog geen twee turven hoog was, heeft de reusachtige herdershond van de buren me eens keihard in m'n gezicht geblaft. Of zoiets. In ieder geval kan ik me niet anders herinneren dan dat ik bang ben voor honden. Om dat te maskeren, doe ik net of ik ze haat.)

Want zeg nu zelf: honden zijn toch onsmakelijke dieren. Ze hijgen, blaffen, springen tegen je op, kwijlen, grommen, stinken naar hond en als je pech hebt zelfs naar natte hond, krabben je favoriete trui/lievelingsstoel/krant kapot, kauwen op je schoenen, vreten je bord/pan/koelkast leeg als je even niet kijkt, duwen hun grote neus in je kruis, zwiepen met hun staart je bloemen van de salontafel en bevuilen je huis met hun haar. En dan heb ik het nog niet eens over hun drollen gehad.

U begrijpt: ik blijf verre van honden. Maar soms kun je niet aan een confrontatie ontkomen. Als je gaat hardlopen bijvoorbeeld. Toen ik dat vroeger nog deed in het Noorderplantsoen, kwam er regelmatig een hond achter me aan om eens fijn naar mijn kuiten te happen. Al snel was ik zeer bedreven in het in één oogopslag taxeren van een tegemoetkomende viervoeter: liep 'ie een beetje te sjoggelen zonder om zich heen te kijken, dan was ie oud en der dagen zat en kon ik gewoon mijn tempo blijven houden.

Maar o wee als de hond wat darteler oogde. Als hij vrolijk om zich heen keek, met z'n staart zwiepte en z'n oortjes kwiek van links naar rechts draaide. Dan moest je oppassen. Meestal hield ik mijn pas in en begon ik te wandelen, onderwijl het baasje toeroepend: "Wilt u uw hond alstublieft even vasthouden? Ik ben een beetje bang..." Kwetsbaar opstellen helpt misschien wel, dacht ik, naïef als ik was. Maar helaas. Antwoorden varieerden van: "Ja daag, we zijn hier in het park hoor, waar bemoei jij je mee?" tot "Hij doet echt niks hoor!" Ammehoela. Hij doet niks. Daar word ik niet minder bang van.

Vanwege de herfstvakantie was het bos tussen Hattem en Heerde vandaag afgeladen met wandelaars en hun honden. En wat schetste mijn opperste verbazing? Zo'n beetje ieder hondenbaasje pakte zijn of haar dier, zonder dat ik erom vroeg, bij de halsband als ik naderde. Nu was ik niet aan het hardlopen, maar zat ik op de mountainbike. Maar honden zijn net zo dol op fietsende als op rennende kuiten, kan ik u melden. Als ze de kans krijgen. Maar die kregen ze niet!

Kwam het doordat ik netjes over de uitgepijlde mountainbikeroute reed? Of omdat ik de baasjes keurig gedag zei (je moet ze te vriend houden, immers)? Was het 't mooie weer? Hoe dan ook: ik vlóóg door het bos, mijn glimlach werd steeds breder en ik durfde zelfs af en toe mijn ogen van de hond af te halen om zijn baasje een bedankje toe te knikken. Dus nogmaals: hoera voor de hondenbaasjes. Ga zo door!