Fluim

Fietsen bevordert de snotproductie. Hoe dat komt is me niet geheel duidelijk, maar dat het zo is staat wat mij betreft na bijna een jaar fanatiek fietsen vast.

(Excuus lezers, vandaag even geen elegante post, maar eentje over snot. Want ook vrouwen hebben daar last van. Echt. En dat moeten ze kwijt. Net als mannen. In een vrouwenpeloton wordt net zo veel gesnoten, gerocheld en gespuugd als in een mannenpeloton. Serieus. Bent u ook weer uit die droom geholpen.)

Aanvankelijk snoof ik het snot nog zachtjes weer op, zeker als ik in een groep fietste. De mannen met wie ik reed snoten links en rechts om zich heen dat het een aard had, maar ik vond dat voor mezelf niet kunnen. Als vrouw. Ik vond het vies en niet ladylike. Toch?

(Voor de niet-wielrenners onder ons: wielrenners snuiten hun neus zonder zakdoek. Ze duwen één neusgat dicht en blazen de fluim door het andere gat naar buiten. Soms snuiten ze ook eenvoudigweg met de gehele neus open. De meeste toerrijders zorgen ervoor dat ze over niemand heen snotteren. Maar tijdens de koers let niemand daar op en krijg je geregeld een fluim op je truitje. Of in je gezicht. Gelukkig staat er bij de finish altijd iemand met een nat washandje. Da's niet alleen voor stof en modder, zoals u nu wel zult begrijpen.)

Inmiddels ben ik opgehouden met net doen alsof ik geen last heb van snot. Ik vind snot uitsnuiten nog steeds niet ladylike, maar je moet er toch iets mee. Want eenmaal een snottebel in je neus, altijd een snottebel in je neus. Je kunt snorken wat je wilt, het ding druipt na iedere snuf acuut weer naar buiten. Dus kun je hem maar beter lozen.

Afgelopen jaar ben ik een expert in snot snuiten geworden. Want als je het niet goed doet, heb je een snotstraat op je jasje, je zadel, je fiets, of het ergst: op je wang. Vaak heb je dat pas door als er iemand naast je komt fietsen, en dat zijn met afgrijzen gevulde ogen dan telkens naar je wang dwalen. Dat wil je niet. Vandaar.

Goed snuiten doet men als volgt. Let allereerst op de windrichting. Bij zijwind: snuit met de wind mee. U weet wat er gebeurt als u tegen de wind in plast. Voor snot geldt hetzelfde. Rijdt u in een groep, laat u dan afzakken, zodat u niemand lastig valt met uw fluimen. (Bovendien valt het gesnotter dan minder op, wat - zoals u begrijpt - in mijn geval goed uitkomt.)

Een echt lekkere fluim snuit men 'bovenlangs'. Voor een goede visualisatie kunt u het beste even meedoen. Ga in de fietshouding zitten. Voor een snottebel in uw rechter neusgat duwt u met uw linker wijsvinger (één van uw andere vingers mag natuurlijk ook, naar believen) uw linker neusgat dicht. Uw linker elleboog bevindt zich daarbij ter hoogte van uw borst. U draait uw hoofd naar rechts en trekt uw rechter schouder een beetje in. Met een korte, krachtige stoot snuit u het snot over uw schouder naar achteren.

Snot uitsnuiten doet men met overtuiging. Snuft u een beetje lafhartig, dan ontstaat er een sliert en heeft u alsnog een slijmspoor op uw mouw en/of wang. Bij een snottebel in uw linker neusgat herhaalt u bovenstaande procedure, maar dan precies andersom. Vanzelfsprekend.

Wilt u zich liever wat onopvallender van uw snot ontdoen (zoals ik), dan snuit u bij voorkeur 'onderlangs'. Dat gaat als volgt, wederom in het geval van snot in uw rechter neusgat: knijp uw linker neusgat ditmaal dicht met uw réchterhand. Uw elleboog steekt daarbij omhoog. Draai uw hoofd naar rechts en snuit de fluim onder uw rechter oksel door richting het asfalt.

Voilà. Een bescheiden bijdrage van een ervaringsdeskundige die niet te beroerd is haar kennis te delen met wielrenners die hun snot doorgaans in hun - ik zeg maar iets totaal willekeurigs - oog laten belanden.