Eén wijn is geen wijn

Als ik gisteren tijdens de bruiloft van vriendin M. op Vlieland net zoveel gedronken had als dat ik erover gepraat heb, dan was ik een week lang lazarus geweest. Toegegeven: ik heb niet helemaal droog gestaan. Uiteraard heb ik meegetoast op het bruidspaar. En de champagne heb ik vervolgens niet weggegooid.

Daarna mocht ik van mezelf nog één wijntje bij het eten. Toen dat glas leeg was, had ik het wel even een moeilijk. Want zo hee, wat smaakte die wijn lekker en wat had ik zin in meer. Maar ik ken mezelf: dan volgt er nog eentje, en nog eentje, en... dat is nu precies wat tegenwoordig bepaald niet meer de bedoeling is.

De andere bruiloftsgangers vonden het een fascinerend gespreksonderwerp: niet drinken, en of dat moeilijk is. Men was eensgezind: dat is niet te doen. Toch had ik er - op dat ene zwakke moment na - geen enkele moeite mee.

Ik doe het tenslotte ergens voor. En daarbij: drinken hoeft niet meer zo nodig. In mijn studententijd heb ik me vaak genoeg een delirium gezopen. Ik weet precies hoe dat voelt. Eigenlijk is het wel grappig om iedereen om je heen zat te zien worden, terwijl jij nuchter blijft. Op 't moment dat het irritant wordt, moet je gewoon zorgen dat je in je nest ligt.

Het enige waar ik me wel een beetje zorgen over maakte, was of ik niet saai werd zonder drank. Maar ach. De rest was gelukkig zo aangeschoten, dat herinnerden ze zich vanochtend toch niet meer.