Spuug

Het scheelde vandaag niet veel of ik had iemand fysiek geweld aangedaan. Dat kwam zo.

Samen met collega B. en ruim zeshonderd andere renners reed ik de Henk Lubberding Classic. Ik wilde weer eens in een peloton rijden. En hier beginnen leek me veilig: tijdens de negentig kilometer neutralisatie (rustig aan) kon ik eerst weer wennen in een grote groep, en als ik me goed voelde zou ik de laatste vijfendertig kilometer meekoersen.

Het bewegen in het peloton ging al snel weer oké. Ik kreeg vertrouwen en voelde me goed. Dus toen de wedstrijd werd vrijgegeven, wilde ik graag even testen of ik nog snelheid in m'n benen had. Gewoon om te voelen hoe het zou gaan, want voor een goede klassering zat ik toch veel te ver achterin het reusachtige peloton.

Het waaide. Er vormden zich dus waaiertjes. Mijn waaier draaide keurig: iedereen deed mee en we hadden er een aardig tempo in. Ik hou daarvan, als het zo fijn draait.

Plots kwam er een kerel van kop af die er om een of andere reden vóór mij tussen wilde. Hij had me gezien en zag ook dat er geen ruimte was. Maar dat interesseerde hem kennelijk niet: hij prakte zijn fiets er zó tussen. Voor de niet-wielrenners onder ons: iemand op die manier afsnijden is dus echt not done, zeker niet in vriendschappelijke toertochten als deze. Ik moest vol in de remmen en riep: "Hee mafkees, doe es niet zo raar!"

De man draaide zich om, keek me aan, en spuugde. De klodder kwam deels in m'n gezicht en deels op m'n shirt. Langzaam droop het naar beneden. Ik was perplex. Wie doet nou zoiets? Mijn verbazing en boosheid waren zo groot, dat ik vergat zijn rugnummer te onthouden. Ik kwam uit het zadel en ging er als een speer vandoor. Bij dit soort types wil ik niet in de buurt blijven. Niemand uit de waaier volgde.

Het is maar goed dat ik in dit soort situaties nogal secundair reageer. Anders waren er vast ongelukken gebeurd. Want sjongejonge zeg. Je zult er maar mee getrouwd zijn.