Snot

Als klein meisje was ik altijd verkouden. Sterker nog: tot vorig jaar liep ik iedere winter elke dag te snotteren, met om de zoveel weken een piek met keelpijn of hoesten. Ook in de zomer, bij voorkeur in echt warme periodes, kreeg het verkoudheidsvirus me vaak te pakken.

Tot een jaar geleden. Tot mijn stomme verbazing verliep de winter snotvrij, ondanks (of misschien dus wel dankzij) al mijn gefiets in kou en regen. Ook deze zomer bleef verkoudheidsloos. Heerlijk. Je zou alleen al topsporter willen worden om nooit meer verkouden te zijn! Hoewel ik in m'n achterhoofd wel wist dat het snot ooit weer zou toeslaan - dat kon toch niet anders.

En inderdaad. Eergisteren kreeg ik keelpijn. Of eigenlijk: pijn tussen neus en keel, die typische voorbode van een fijne verkoudheid. Dat was nogal wennen na een jaar. Even hoopte ik nog dat het bij keelpijn zou blijven, tot in aan één stuk door begon te niezen. En m'n neus ging lopen. En m'n oren verstopt gingen zitten en er watten in m'n hoofd kwamen. Voor de zekerheid natuurlijk even gecheckt of het geen Mexicaanse griep is. Ik kan u gerust stellen: ik heb geen koorts en ik hoef ook niet te braken. En door m'n bruine toet van het fietsen zie ik er niet eens echt zielig uit.

Mijn lot in lijdzaamheid uitzitten, da's 't enige dat erop zit. Daar waar ik vroeger in het eerste stadium van een verkoudheid nog wel eens eigenwijs ging sporten, doe ik dat nu niet. Volgens mij maak je er meer kapot mee dan je opbouwt. Intussen heb ik al twee dagen niets gedaan. Dat voelt slecht. Hopelijk breekt het snot snel écht door, dan kan ik tenminste weer op de fiets!