Kijk mij nou onwennig staan daar

Het voelt onwennig, zo met m'n neus helemaal vooraan bij de Leontien Ladies Ride in Den Bosch. Zevenduizend vrouwen in het startvak achter me, een meute fotografen, cameramensen en toeschouwers voor me.

Iedereen bekijkt ons nieuwsgierig. "Zijn dat ze nou?", gonst het, "de meiden van Leontiens ploeg?" We lachen, zwaaien en poseren. (Misschien moet ik maar eens een goede fotolook instuderen voor de spiegel.) We maken praatjes met de vrouwen om ons heen.

Ik ben een boegbeeld, realiseer ik me ineens verwonderd. En dat terwijl ik alleen maar kan denken: kijk mij nou. In dit pakje. Tussen deze meiden. Ik verwacht ieder moment iemand die zegt: grapje! We hebben je gefopt. Lever die kleding nou maar weer in, hoor.

Maar het is geen grap. Van Marijn wordt het nodige verwacht, lees ik op Leontien.nl. Zij begon dit jaar pas serieus met wielrennen, nadat ze zich hardop afvroeg of het mogelijk is op latere leeftijd het wielervak nog onder de knie te krijgen. De radiojournaliste stortte zich vol overgave op deze missie en de grote stappen voorwaarts die ze in korte tijd maakte, ontgingen teammanager Michael Zijlaard niet. Hij waagde de gok door Marijn al vroeg een plek in zijn ploeg aan te bieden. (Oeps! Dat gaat toch echt over mij...)

We gaan van start (nu niet onhandig in de pedalen klikken) en fietsen richting Heeswijk Dinther (zit ik wel netjes op m'n fiets?). We delen lunchpakketjes uit (kijk, dat kan ik tenminste goed!) en fietsen weer terug naar Den Bosch. Ploeggenootje M. staat bij de finish de speaker te woord. Ze is tien jaar jonger dan ik, maar sjonge, wat doet ze dat goed, zonder gehakkel of zelfs maar één 'euh' (daar kan ik nog heel wat van leren).

Ik ben benieuwd wanneer dit soort dagen routine worden. Wat mij betreft mag dat nog wel even duren!