Joggingpakslons

Ik ben zo'n sporter aan het worden die de hele dag in joggingpak rondloopt. Met m'n haar in de war, onopgemaakt en ongewassen tot ik ga trainen.

Want ja. Omdat we nog niet uitzenden, werk ik vooral - oh luxe - vanuit huis. 's Ochtends ben ik een paar uurtjes bezig. 's Middags ga ik trainen: fietsen en zwemmen.

Waarom zou ik me vóór mijn training douchen als ik dat erna ook al doe? 't Is ook wel zo snel: opstaan, joggingbroekje en pc aan en aan de slag.

M'n haar föhnen, waxen en stylen vind ik een beetje zonde van de tijd en de moeite als er een paar uur later een helm overheen gaat. Bovendien is er toch niemand die me 's ochtends achter m'n laptop ziet zitten. Als de postbode langs komt, zet ik wel een petje op. Net zo makkelijk.

Opmaken? Dan moet ik dat er allemaal weer af wassen als ik ga zwemmen, anders zie ik er na één duik uit als een American footballer. Ook niet de bedoeling.

De laatste tijd ga ik zelfs wel eens onopgemaakt de deur uit. Een brief posten, of een boodschap doen. Vroeger (lees: vorig zomer) leek me dat een gruwel. Want stel je voor dat ik een bekende tegen zou komen. Trouwens: ook onbekenden trad ik liever niet met een kaal smoeltje tegemoet.

Kennelijk heeft het wielrennen me minder ijdel gemaakt. Voelt best lekker. Maar maakt u zich geen zorgen: meer vrouwelijkheid lever ik niet in. Naar m'n werk en andere openbare gelegenheden ga ik nog steeds (mooi woord) 'representatief'. En mocht u me op enig moment toch betrappen op okselhaar of doorlopende wenkbrauwen, zeg het dan gerust.