Tingeling

Ik weet het, beste niet-wielrenners van Nederland. U vindt ons rete-irritant.

We razen als roedels hongerige wolven over 's heren wegen, elk stukje asfalt gretig verslindend. We gaan dus niet aan de kant als u eraan komt. We fietsen ook al niet netjes twee aan twee, maar in een kluwen. We slaken luide oerkreten als we er langs willen. En we lappen ook alle overige verkeersregels aan onze wielerschoentjes.

Gisteren viel het me nog weer eens op hoe vervelend wij zijn. Vanwege de mooie zomeravond waren er veel groepjes soortgenoten onderweg. Ik reed alleen. De pelotonnetjes letten nergens anders op dan op zichzelf. Met als gevolg dat ik regelmatig bijkans de berm in moest, ware het niet dat ik dat meestal met een luid 'heee!' nog net wist te voorkomen.

Eén groepje had het gelukkig wel begrepen. De 'voorrijder' bleek een scheidsrechtersfluitje te hebben waar hij op blies bij elke tegenligger. Ik naderde kennelijk iets sneller dan verwacht, dus hij blies pas toen ik al naast de groep was, waar ik zo van schrok dat ik bijna van mijn fiets donderde.

Afijn. Ik probeer me over het algemeen zo netjes mogelijk te gedragen, in het belang van de normen en de waarden en zo. Maar met één ding worstel ik toch wel. Dat is de bel. Zoals alle wedstrijdfietsers, heb ik geen bel. Dat mag niet. Ik heb er ook niet eentje liggen om op m'n fiets te klussen als ik ga trainen. Want ik ken mezelf goed genoeg: die vergeet ik dan toch iedere keer.

Een brul geven als ik een echtpaar op leeftijd achterop kom, vind ik een beetje lomp. Zomaar inhalen zorgt voor hartverzakkingen is mijn ervaring, want op mijn stille fiets hoor je me niet aankomen en ben ik er dus zomaar.

Alternatief: 'tingeling' roepen. Dat doe ik meestal. Ik begin al van ver, want ik ben er vlug en dan heeft het vaak niet meer zo snelle echtpaar nog even de tijd om om te kijken, te overleggen wie er in de remmen knijpt en uiteindelijk aan de kant te gaan.

Mijn vriendelijk bedoelde pogingen om zo soepel mogelijk te passeren worden me niet altijd in dank afgenomen. "Schreeuw niet zo!", krijg ik regelmatig toegevoegd. Vaak ook wordt mijn 'tingeling' niet gehoord, hoe hard ik ook tingel, waardoor ik enorm moet dralen achter het paartje tot er ruimte is om te passeren (en dát vind ik dus rete-irritant als wielrenner zijnde). Of er wordt me alsnog toegevoegd dat ik 'een bel moet nemen, vervelende wielrenner!'

En dat terwijl ik altijd netjes 'dank u wel' zeg bij het inhalen. Zucht. Beste niet-wielrenners van Nederland, vertel mij eens, hoe moet het dan?