Hoge nood

Soms zou ik toch echt liever een kerel zijn. Als ik op m'n racefiets zit en moet plassen bijvoorbeeld.

Man: stoppen, fiets aan de ene hand, met de andere hand een beetje trekken aan de broek en hop, plas in het gras. Klaar, verder.

Vrouw: shit... wat nu? Er rijden hier wel erg veel auto's. En er zijn nogal weinig bosjes om me in te verstoppen. Ooh verdorie, ik heb ook nog zo'n hansopje aan, dan moet ik dus echt álles uittrekken. Hm. Maar even verderop kijken.

Ah, meer bosjes. Maar ik moet er wel een eindje in lopen om niet gezien te worden. Waar laat ik mijn fiets dan? Niet zomaar aan de kant van de weg, terwijl ik verderop met mijn broek op m'n enkels... Verder maar weer.

Een bezinestation, gered! Hoewel. Geen wc te bekennen. Misschien hou ik het wel vol tot thuis. Dat zadel houdt de boel wel tegen. En als ik er niet aan denk, voel ik het vast niet.

Dat gaat goed tot je even moet stoppen, bijvoorbeeld voor een stoplicht, vlak bij huis. Want als je óp je zadel al nodig moet, dan kunt u zich ongetwijfeld voorstellen wat er gebeurt als je afstapt.

Thuis aangekomen gaat het slot van de schuur ook altijd extra moeilijk open in dit soort situaties. En de lieve hulp-in-de-huishouding wil natuurlijk éérst graag weten waar je allemaal geweest ben voor je naar het toilet gaat.

Maar ach. Als ik dan eenmaal geweest ben, thuis, lekker op mijn eigen schone potje, dan is het leed al lang weer vergeten. En ben ik vooral blij dat ik kennelijk genoeg gedronken heb onderweg. Alles beter dan de hoofdpijn die je daarvan krijgt.