Mijn moeder

Mijn moeder houdt niet van sport. Voetbal háát ze: "Mag dat groene vlak uit?! Dat domme gehol achter zo'n bal aan!" Wielrennen kon haar tot voor kort ook bepaald niet bekoren: "Dat stomme gefiets achter mekaar aan. En dat dan de héle dag!"

Tot ze ineens naast mijn vader op de bank plofte tijdens de Touretappe naar Verbier. Want, ontdekte ze, je ziet ook erg veel van het landschap tijdens zo'n televisieuitzending. En laat mijn moeder nou toevallig dol op Zwitserland zijn.

Kennelijk maakten niet alleen de bergen, maar ook ene Alberto Contador indruk op mijn moeder. Want een week later kwam m'n vader 's middags thuis en stond tot zijn immense verbazing de tv aan. Zat m'n moeder zomaar in d'r eentje naar de Tour te kijken.

En ze keek naar Andere Tijden Sport, over de Mont Ventoux. "Leuk joh, met van die mooie oude beelden van Eddy Merckx en Hennie Kuiper..." Ze zei het heel achteloos, maar mijn moeder die die twee namen hardop uitspreekt, dat is echt revolutionair, dat kan ik u wel vertellen.

Toen moest ze natuurlijk ook de hele etappe naar de top van de Ventoux zien. Ze wilde zien hoe vriend J. geleden had, zei ze, tijdens zijn beklimming enige dagen eerder. Jaja. Ze kon me nog meer vertellen. Mijn moeder begon wielrennen gewoon leuk te vinden.

En sinds haar bezoek aan de Gouden Pijl in Emmen, weet ik het zeker. "Ze was niet bij de dranghekken weg te slaan!", grinnikte mijn vader. "Nou", meesmuilde mijn moeder. "Ik wilde gewoon Robert Gesink zien. Contador was er ook. En de broertjes Schleck." Ik stond perplex.

Eigenlijk is er maar één conclusie mogelijk: ondanks dat ze het eng vindt wat ik doe en het ook niet altijd begrijpt, wil mijn moeder wel weten waar ik mee bezig ben. Ik ben gewoon geïnteresseerd in wat mijn dochter doet, smste ze vanochtend. Dus zette ze haar levenslange aversie opzij en ging ze kijken. Ik kreeg er een brok van in mijn keel.